“แน่นอนว่าไม่ใช่……”
“โอ้ และก็ต้องบวกซากของฝูงสัตว์อสูรขั้นสมบูรณ์ที่ข้าพึ่งได้มา กับผืนแผ่นดินไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์เที่ยงนี้เข้าไปด้วยใช่ไหม?”
ถ้อยคำที่ปนความจี๊ดจ๊าดเล็กน้อยทำให้สิงโตดำโกรธขึ้งทันที มันเหยียบกระดูกเท้าตัวเองโป๊ะโป๊ะ มองทั้งสองคนของฉีหยวนด้วยความไม่พอใจ “เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่?”
ฉีหยวนจ้องลึกลงไปในดวงตา ยิ้มแล้วเอ่ยต่อ “ดูท่าทางท่านแล้ว น่าจะเดินทางมาตามลำพังสินะ”
“ข้าไม่ใช่มนุษย์……”
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ ด้วยพลังของท่านเพียงลำพัง เชื่อจริงหรือว่าจะปล้นสัญญากรรมสิทธิ์พิเศษมาได้มากกว่านี้… หรือที่ท่านเรียกว่าเมล็ดพันธุ์น่ะ”
“ก็………”
“ซะซะ ใครจะเชื่อว่าผู้ทรงพลังระดับเหนือธรรมดาอย่างท่าน จะต้องลงมือปล้นซากสัตว์อสูรขั้นสมบูรณ์เพียงไม่กี่ตัวด้วยตัวเอง ท่านเพื่อน ชีวิตของท่านมันน่าสังเวชขนาดนั้นเชียวเรอะ”
“ข้า……”
“ยังกับผืนสังเวชนาสถานนี้อีก มันนับเป็นแผ่นดินแห่งชีวิตได้จริงหรือ? ยากจนข้นแค้น แถมแคบเอี๊ยด ข้าแค่เหลือบมองก็ไม่อยากมองเป็นรอบที่สอง”
“เจ้านี่มันอยากพูดอะไรกันแน่! หรือจะมาเหยียบหยามข้าด้วยถ้อยคำ? คิดว่าข้าอารมณ์ดีตลอดเวลารึไง!”
การเยาะเย้ยต่อเนื่องหลายรอบทำให้สิงโตดำอดกลั้นไว้ไม่ไหว มันถามค้นฉีหยวนกลับด้วยความโกรธปนอยู่
“ติดเบ็ดซะที” ฉีหยวนคิดกับตัวเอง
แล้วเปิดปากเป็นครั้งสุดท้าย “พี่สิงโตดำ ท่านรู้จักที่พักพิงระดับ 8 หรือไม่?”
ทันทีที่ได้ยินห้าคำนั้น ดวงตาของสิงโตดำส่องประกายวาบขึ้นชัดเจน สายตาที่มองฉีหยวนก็เปลี่ยนไป