แถมดูท่าทีแล้ว ไอความฉลาดของสิงโตดำตัวนี้ ดูเหมือนจะต่ำกว่าราชันสิงโตซะอีก
แต่ก็ไม่มีใครโทษเฮยหวางได้ แม้พลังของมันจะแข็งแกร่ง แต่อายุก็อาจไม่มากไปกว่าราชันสิงโต มันเพียงแค่ศักยภาพสูงกว่า เลยฝ่าฟันขอบเขตได้ไวกว่าเท่านั้นเอง
ณ ตอนนี้ เฮยหวางได้เปิดใจอย่างถ้วนถี่ แล้วถอดใจกล่าวว่า "เอ๊ะ... จะปิดบังไว้ก็ไม่ถูก ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 3 หมื่นกิโลเมตร มีแหล่งรวมฝูงสัตว์อสูรที่ทรงพลังสุดยอดแห่งหนึ่ง นับตั้งแต่ข้าสถาปนาแหล่งรวมนี้ขึ้นมา สองฝ่ายก็มีการปะทะกันมาตลอด"
ฉีหยวนขมวดคิ้ว "มีเรื่องแบบนี้อีกรึ?"
"พี่ฉีคงไม่รู้ แม้แต่ในหมู่สัตว์ป่า ก็ยังมีการแข่งขันที่ดุเดือดสุดๆ! อาณาเขตที่อยู่อาศัยต้องแย่งชิง ทรัพยากรสำหรับบำเพ็ญต้องแย่งชิง แม้แต่เมล็ดที่ช่วยยกระดับพลังก็ต้องแย่งชิง สัตว์เหนือธรรมชาติต่างสายพันธุ์จึงแทบเป็นปฏิปักษ์ต่อกันทั้งหมด!"
"อ๋อ... งั้นนี่เอง"
ดวงตาฉีหยวนเป็นประกายวูบ แล้วถามว่า "งั้นอาณาเขตที่ถูกศัตรูรุกรานรบกวนบ่อยครั้งแบบนี้ คงสูญเสียหนักมาก จนแทบพัฒนาไปตามปกติไม่ได้สินะ?"
เมื่อได้ยินดังนั้น เฮยหวางก็รีบพยักหน้าหงึก
การรบกวนน่ะ มีจุดประสงค์อะไร? ไม่ก็เพื่อกดดันการพัฒนาของฝ่ายตรงข้าม แล้วปล้นทรัพยากรของอีกฝ่ายไง?
ระยะ 3 หมื่นกิโลเมตร สำหรับมนุษย์อาจไกลมาก แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติแล้ว ถือว่าใกล้เหลือเกิน
ตามปกติแล้ว ลูกน้องของสัตว์เหนือธรรมชาติหนึ่งตัว จะมีสิ่งมีชีวิตระดับสมบูรณ์แบบตั้งแต่ 100 ตัวขึ้นไป
แค่ดินแดนวิญญาณของสิ่งมีชีวิตระดับสมบูรณ์แบบหนึ่งตัวก็ใหญ่โตมหาศาล แผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางไพศาล ยิ่ง 100 ตัวเข้าไปอีก