มันกำลังปลุกความทรงจำที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจ ให้ได้ผ่านเหตุการณ์ที่มืดมิดที่สุดของชีวิตอีกครั้ง……
ในช่วงเวลานั้น ฉีหยวนก็เพียงแค่ผู้รอดชีวิตธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีโชคใดช่วยเลย ทรัพยากรรอบตัวแห้งผากยิ่งกว่ายิ่ง ทุกวันต้องดิ้นรนอยู่บนเส้นแบ่งของความหิวโหย
หกวันผ่านไป ไม่มีการสะสมทรัพยากรสำหรับฤดูหนาวเลยแม้แต่น้อย ไม่มีอาหารให้อิ่มท้อง ไม่มีแหล่งน้ำสะอาด ไม่มีเสื้อผ้ากันหนาว แถมร่างกายยังเจ็บป่วยเต็มไปหมด
ฉีหยวนยืนสั่นเทิ้มอยู่ท่ามกลางสายลมเย็นเจี๊ยบ ศีรษะตึงตังมึนงง เขารับความท้าทายระดับนรกภูมิได้ แต่นี่มันจะไม่ให้อะไรเขาเลยเลยรึไง?
ไม่มีกล่องทรัพยากรกับอาหารก็ยังพอทำใจได้ แต่ทำไมแม้แต่ไม้กับหินก็ไม่ยอมให้?
หรือว่าในตอนนั้น รอบ ๆ ที่พักพิงของผู้รอดชีวิตบางคน จะไม่มีทั้งไม้และหินกันจริง ๆ?
แต่พอคิดทบทวนดูก็อาจจะเป็นไปได้จริง เพราะนี่ไม่ใช่เกมที่ใจดี ไม่เคยมีความยุติธรรมอะไรเลย ความตายต่างหากคือเรื่องปกติของที่นี่
กระทั่งคำถามที่ว่าจะรอดชีวิตหรือไม่ นั้นก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถสักเท่าไร มีคนที่ถือกำเนิดมาในทุ่งน้ำแข็ง ทะเลทราย ฯลฯ ต้องแสวงหาโอกาสรอดแค่เส้นด้ายในความสิ้นหวังอันไร้ทางสู้
เหมือนกับหยางเจิ้งเหอในอดีต เขาก็ถือกำเนิดในทะเลทราย แต่ด้วยดวงที่ดีเหลือเกิน ทำให้ตกลงมาอยู่ในโอเอซิสกลางทะเลทราย
แต่ถ้ามีคนอื่นที่ต้องดำรงชีวิตอยู่กลางมหาทะเลทรายอันกว้างใหญ่จริง ๆ ล่ะ?
แหล่งน้ำที่เขาเหล่านั้นหาได้ มีเพียงหยดน้ำที่ควบแน่นจากอุณหภูมิต่างระหว่างกลางวันกลางคืน กับกระบองเพชรที่เก็บได้เป็นครั้งคราวไม่กี่ลูก