ฉีหยวนเงียบงันไม่พูดอะไร จุดจบที่ดูดีกว่าตามที่เขาคิด อาจเป็นเพียงการเริ่มต้นของบาปอีกรูปแบบหนึ่ง
เมื่อเขามองไปยังชายเฒ่าแห่งมิติ กลับถามด้วยความงุนงงเป็นพิเศษว่า "ชายเฒ่าแห่งมิติ แล้วที่เจ้าผ่านมาคืออะไร?"
ชายเฒ่าแห่งมิติอึ้งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "ข้าลืมไปแล้ว เรื่องราวที่ความฝันพาข้าไปสัมผัส ดูเหมือนจะเป็นช่วงก่อนที่ข้าจะก่อรูปจิตสำนึกขึ้น พอตื่นขึ้นมาความจำก็หายไปเกือบทั้งหมด"
"อ๊ะ..." ฉีหยวนเองก็ไม่คาดคิดถึงผลลัพธ์แบบนี้
"แล้วเจ้ารู้สึกว่าร่างกายมีความเปลี่ยนแปลงอะไรไหม?"
ชายเฒ่าแห่งมิติพยักหน้าเบา ๆ "ข้ารู้สึกว่าต่อคุณสมบัติของตัวเอง ดูเหมือนจะเข้าใจใหม่ไปอีกแบบ ธรรมชาติแท้จริงด้านมิติของข้าถูกกำหนดไว้ตั้งแต่วินาทีที่ข้าถูกบ่มเพาะ ขึ้นอยู่กับธาตุที่ประกอบข้าและสภาพแวดล้อม"
"แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกว่า ดูเหมือนจะมองเห็นตัวเองในมุมใหม่ ข้าเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ แม้จะยากยิ่งกว่ามนุษย์ทั่วไป รวมถึงเส้นทางหลังระดับราชาด้วย มันยากจริง ๆ เพราะข้าต้องฝ่าฝืนข้อจำกัดของตัวเอง ทำลายตัวตนเดิม ถึงจะสร้างตัวตนใหม่ได้อย่างแท้จริง"
ฉีหยวนพยักหน้าเบา ๆ การเปลี่ยนแปลงที่ความฝันนำมานี้ มีทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่ส่วนใหญ่กลับเต็มไปด้วยอันตราย
เว่ยซีมองม่านพื้นที่นี้ด้วยความระแวงกลัว แล้วพูดว่า "เจ้าผู้ครอง ยังไงก็ลงมือทำลายที่นี่ทิ้งเถิด มันช่างเลวทรามเหลือเกิน น่ากลัวยิ่งกว่าอำนาจปกครองสายฝันที่เรามีอยู่อีก"