ระหว่างครุ่นคิดเรื่องฝึกสัตว์ให้เชื่อง จู่ ๆ ข้อความในคู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอกก็เด้งขึ้นมา
ฉีหยวนก้มลงมอง เห็นเป็นข้อความจากเกาฮันจือ
เกาฮันจือ: "ฉีหยวน เมื่อวานนายบอกให้ช่วยหาเถาวัลย์ วันนี้ฉันสำรวจแถวที่พักพิงแล้วเจออยู่บ้าง ส่งให้นะ"
พร้อมข้อความ มีเถาวัลย์สีเขียวขนาดเท่าข้อมือเด็กทารกหลายสิบเส้นถูกส่งมาด้วย
ฉีหยวนอดทึ่งไม่ได้ วันนี้โชคดีจริง ๆ นายท่านเทพีแห่งโชคชะตาคอยเข้าข้าง เถาวัลย์ของเกาฮันจือนี่มันใช่เลย
เพิ่งได้กับดักดักสัตว์มาก็มีคนส่งของมาให้ถึงที่
รับเถาวัลย์ไว้ ใช่แล้วล่ะ เป็นของที่ต้องใช้ทำกับดักดักสัตว์จริง ๆ
ฉีหยวนกล่าวขอบคุณ: "นายตั้งใจดีจริง ฉันกำลังปวดหัวเรื่องวัตถุดิบไม่พออยู่พอดี"
ขอบคุณอยู่นิดหน่อย ฉีหยวนก็ส่งน้ำพุ 50 มิลลิลิตรไปให้เพื่อแสดงความขอบคุณ
พลางถามไปด้วย: "ที่พักพิงของนายยังเลเวลสองอยู่ใช่ไหม? วัสดุเก็บได้ถึงไหนแล้ว ทันก่อนภัยหนาวไหม"
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ข้อความก็ตอบกลับมา
เกาฮันจือ: "ไม้พอแล้ว เหลือหินอีก 200 หน่วยกว่า ๆ คงเก็บหมดในสองวันนี้ได้ยาก"
เรื่องอัปเกรดที่พักพิงนี่คือสิ่งที่เกาฮันจือกังวลที่สุดเลย!
สภาพแวดล้อมเลวร้ายลงเรื่อย ๆ อุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์องศาติดต่อกันนานแล้ว หากไม่รีบอัปเกรดไปเป็นที่พักพิงระดับสาม ก็พอจะนึกภาพความยากลำบากในภายหลังได้
ความสำคัญของการอัปเกรดที่พักพิง ผู้รอดชีวิตทุกคนรู้ดี แต่ที่จะทำงานนี้ให้สำเร็จได้ง่าย ๆ ก็มีอยู่แค่หยิบมือเดียว