ตอนที่ 25 ฝึกฝนราชันย์ผึ้งพยัคฆ์ดำ

ใช้เวลาค้นดูอีกกว่าชั่วโมง สายตาฉีหยวนก็เริ่มพร่ามัว แต่ก็ยังไม่ซื้ออะไรสักอย่าง

ไม่ใช่เพราะไม่มีของดี แต่เป็นเพราะราคาสูงเกินไป

จนใจต้องลงของอีกครั้ง คราวนี้ลงน้ำพุ 5 ขวด ขวดละ 10 มิลลิลิตร ไว้รอคนโชคดีมาแลกเปลี่ยน

ฉีหยวนกำลังจะดูว่าคนขายห้องใต้ดินตอบกลับมาหรือยัง ก็ได้รับข้อความจากฉินเจิ้นจวิน

สเต๊กเนื้อระดับปกติสามชิ้น น้ำผึ้งระดับดีหนึ่งก้อน พร้อมข้อความว่า

"น้องฉี เจ้ายังมีน้ำยารักษาอีกไหม"

ใจฉีหยวนกระตุกวาบ ถามว่า "พี่ฉินบาดเจ็บอีกแล้วเหรอ"

ฉินเจิ้นจวินไม่พูดมาก ส่งรูปถ่ายตัวเองมาให้ดู

ในรูป ใบหน้าของฉินเจิ้นจวินเต็มไปด้วยตุ่มนูน ตาบวมจนเหลือแค่เส้นเล็ก ๆ สีหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก

ฉีหยวนว่า "พี่ฉิน นักล่าเก๋าอย่างพี่พลาดท่าได้ไงเนี่ย"

ฉินเจิ้นจวินว่า "ฉันก็จนใจนะ แค่เดินผ่านใต้ต้นไม้ รังผึ้งก็ร่วงใส่หน้าฉันเลย วิ่งหนียังไม่ทัน"

กระตุกมุมปาก ฉีหยวนนึกภาพความอัดอั้นของอีกฝ่ายออกเลยทีเดียว ใครจะไปนึกว่ารังผึ้งจะหล่นลงมาจากต้นไม้เอง

จะโทษใครดี ก็โทษผึ้งที่มักง่าย สร้างบ้านไม่แข็งแรงนั่นแหละ

พลางอดทึ่งไม่ได้ว่าในป่ามีผึ้งเยอะจริง ๆ วันนี้ตัวเองก็เจอเข้ารังหนึ่ง แค่โชคดีกว่าเลยไม่โดนต่อย

ฉีหยวนว่า "พี่ฉิน แล้วพี่ยังมีแก่นพลังเลือดอีกไหม ทางผมเหลือน้ำยารักษาแค่ขวดเดียว"

ฉินเจิ้นจวินเองก็ออกจะเก้อ ๆ ตอบว่า "ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน สัตว์ปีศาจระดับดีมีน้อย ยิ่งด้วยความสามารถของฉันตอนนี้ จะรับมือก็ยาก มีโอกาสบาดเจ็บสูง แต่ฉันมีราชันย์ผึ้งพิษระดับดีอยู่ตัวนึง ไม่รู้จะดรอปแก่นพลังเลือดให้ไหม"