ริมแม่น้ำน้ำแข็ง ข้างในที่พักพิงแห่งหนึ่ง
จ้าวเฉิงทำหน้าจริงจัง จับจ้อง "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ไม่กะพริบตา ปากงึมงำพึมพำ
"ฮึ ไม่ว่าแกจะเป็นฉีหยวน หยางเจิ้งเหอ หรือฉินเจิ้นจวิน... ก็ไม่มีทางคิดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของข้า! ถ้าข้าทำสำเร็จ... พวกแกจะสูญเสียของล้ำค่าที่สุดไป!"
คิ้วต่ำของจ้าวเฉิงขยับขึ้นเล็กน้อย เผยดวงตาคู่ลึก ราวกับเห็นดวงดาว... และมหาสมุทรจากแววตา!
ในมือ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ในช่องแชทส่วนตัว มีข้อความจำนวนมหาศาลส่งออกไปแล้ว
เนื้อหาในนั้น คลุมเครือยากแก่การเข้าใจ แฝงความหมายลึกซึ้ง!
จ้าวเฉิง: "ม่ายวิ่น วันนี้ได้พบ รู้สึกราวกับเจอช้าไปนัก อนุญาตให้กระผมได้สนทนากับคุณหนูสักหน่อย!"
จงม่ายวิ่น: "?"
จ้าวเฉิง: "ม่ายวิ่น! เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก ทำไมเธอถึงทำร้ายฉัน"
"?"
จ้าวเฉิง: "ทำร้ายฉันให้ชอบเธอมากขนาดนี้! ส่งใจ!"
"เธอบ้ารึเปล่า?"
จ้าวเฉิง: "ใช่เลย! หลังจากเจอเธอวันนี้ ฉันก็ท้องเสีย เธอรู้ไหมทำไม?"
จ้าวเฉิง: "เพราะฉันคิดถึงเธอทีแล้วทีเล่า!"
"..."
จ้าวเฉิง: "ชอบเธอจนกลายเป็นโรค หาหยูกหยาใดก็รักษาไม่ได้ โรคนี้ชื่อว่ารัก สาเหตุเกิดจากเธอ!"
"..."
จ้าวเฉิง: "คุณหนูม่ายวิ่น ความรักของฉันเหมือนรถไถเดินขึ้นเขา ครึกโครมสนั่นหวั่นไหว!"
[ส่งข้อความล้มเหลว กรุณาเพิ่มเพื่อนก่อน!]
จ้าวเฉิงยิ้มชั่วร้าย "ยัยหนูนี่ ขี้อายเสียจริง ดูสิพรุ่งนี้พี่จะจัดการเธอยังไง!"