"อีกอย่าง ถ้าพูดตามจริงแล้ว ภัยพิบัติจากสัตว์สัตว์ปีศาจยักษ์ก็น่าจะเป็นเรื่องจริง การที่พวกเขายินดีช่วยกวาดล้างสัตว์สัตว์ปีศาจรอบ ๆ ที่พักพิงให้ เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว"
"ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้น พวกคุณก็ให้พวกเขาช่วยได้เหมือนกัน ยังไงสุดท้ายก็แค่แบ่งของที่ได้ให้พวกเขามากหน่อยก็เท่านั้น"
"ด้วยกำลังของพวกคุณเอง ก็ไม่สามารถจัดการสัตว์สัตว์ปีศาจพวกนั้นได้ ก็ให้พวกเขาช่วยกวาดล้างซะ ต่อให้ไม่ได้ซากสัตว์สัตว์ปีศาจ พวกคุณก็ไม่เสียเปรียบอยู่ดี ยังได้กำจัดภัยอันตรายไปพร้อมกันด้วย"
ตู้หยาขัดจังหวะขึ้นมาทันที พลางถามว่า "พวกเขาจะยอมหรือ?"
เมื่อได้ยินคำถามนี้ หยางเจิ้งเหอก็ตอบด้วยความมั่นใจอย่างยิ่งว่า "ต้องยอม! และฉันเดาว่า พวกเขาคงไม่กล้า ไม่มีทางกล้ากวาดล้างสัตว์สัตว์ปีศาจรอบ ๆ ที่พักพิงของตัวเองแน่นอน!"
"ทำไม?"
อีกหกคนถามด้วยความประหลาดใจ
"พวกคุณเคยดูข้อมูลของคัมภีร์ที่พักพิงรองไหม?"
คนที่เหลืออดไม่ได้ที่จะมองไปทางตู้หยา เพราะว่า "คัมภีร์ที่พักพิงรอง" ใบนี้ มาจากเธอนั่นเอง
ตู้หยาไล่เรียงความทรงจำและพูดว่า "อย่างแรกคือใช้ยึดครองที่พักพิงของคนอื่น อย่างที่สองคือสร้างที่พักพิงรองของตัวเองขึ้นมาแห่งหนึ่ง"
หยางเจิ้งเหอแววตาล้ำลึก น้ำเสียงสงบนิ่ง "ประโยชน์สูงสุดของที่พักพิงรอง ก็คือการยึดทรัพยากรล้ำค่า"
"และส่วนการยึดครองที่พักพิงของคนอื่น... นอกเสียจากจะรู้ว่าบริเวณใกล้ที่พักพิงของคนอื่นมีทรัพยากรล้ำค่า และคนคนนั้นต้องเป็นคนโง่ด้วย ยอมให้คนอื่นใช้คัมภีร์เข้าไปในบ้านของตน สุดท้ายก็โดนฆ่าเพื่อยึดที่พักพิง"
"ความเป็นไปได้นี้น้อยเกินไป ฉันว่าความเป็นไปได้ที่ใหญ่กว่าคือ ที่พักพิงรองนี้ตั้งอยู่ใกล้กับที่พักพิงหลักของเขา!"