ฉีหยวนถึงกับรู้สึกว่า กลิ่นหอมของข้าวแก้วผลึก หอมยิ่งกว่าน้ำนมน้ำพุเสียอีก
เขารีบตักข้าวออกมาอย่างอดใจรอไม่ไหว ข้าวเม็ดเดียวมีขนาดเท่าฝ่ามือ เพียงเม็ดเดียวก็เต็มชามข้าวทั้งใบ
ฉีหยวนหยิบตะเกียบคีบขึ้นมา คำหนึ่งพอดีคำ เข้าปากเคี้ยว รสชาติอ่อนหวานนุ่มนวล หนึบเล็กน้อย หอมสดชื่น ผิวเมล็ดข้าวเป็นมันแวววาว ใสแจ๋วน่ากิน
ไม่ต้องใช้เครื่องปรุงใดๆ แม้แต่กับข้าวก็ไม่ต้อง ก็กินได้เปล่าๆ
เพราะรสชาติของเนื้อข้าวเอง หลังจากถูกหล่อหลอมด้วยพลังปราณเข้มข้นเป็นเวลานาน ต่อให้ไม่ใช้เทคนิคการปรุงอาหารใดๆ ก็เป็นสุดยอดอาหารชั้นเลิศอยู่แล้ว
สองคำลงท้อง พละกำลังมหาศาลก็ไหลผ่านหลอดอาหารลงสู่กระเพาะ เมื่อถูกย่อยและดูดซึม ก็กระจายซ่านไปทั่วทุกเซลล์ในร่างกาย
เรี่ยวแรงที่เสียไป ได้รับการเติมเต็มในเวลาอันสั้น อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อบรรเทาลง สภาพจิตใจก็ฟื้นตัวขึ้นมา
กินข้าวแก้วผลึกไปครึ่งเม็ด ความรู้สึกเดียวของฉีหยวนก็คือ "ทำไมข้าวแก้วผลึกระดับยอดเยี่ยม ถึงรู้สึกว่ามีพลังงานอัดแน่นกว่าน้ำนมน้ำพุอีก!"
ตามเหตุผลแล้ว ในเมื่อฉีหยวนสามารถดูดซึมน้ำนมน้ำพุระดับหายากได้ ข้าวแก้วผลึกระดับยอดเยี่ยมก็ต้องไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
แต่หลังจากได้กินด้วยตัวเอง ฉีหยวนรู้สึกว่า ข้าวแก้วผลึกทำให้อิ่มท้องกว่าเห็นๆ
เขาประเมินว่า คุณภาพของข้าวแก้วผลึก น่าจะใกล้เคียงกับระดับหายากเต็มที
ส่วนน้ำนมน้ำพุนั้น ก็แค่หยดน้ำจากน้ำพุระดับยอดเยี่ยมที่ควบแน่น ถึงจะขึ้นถึงระดับหายากแล้ว แต่ก็เป็นแค่ของระดับหายากที่ด้อยที่สุดในกลุ่ม