“นายท่าน เรามีเข็มทิศอยู่ในมือ จะเป็นกลุ่มแรกที่พบวงแหวนเคลื่อนย้ายแน่นอน!”
“เฮ้ๆ ปล่อยให้พวกโง่นี่อยู่ซะงันในเมืองนี่ไปก็ได้ ตอนนั้นเราจะขนของทุกอย่างออกไป แล้วทำลายวงแหวนเคลื่อนย้ายทิ้งซะ ไม่มีใครไปไหนได้!”
อัคคิวลิเดียสเงียบงัน ใบหน้าเรียบนิ่งแฝงความมั่นใจ
ในกลุ่มก็ยังมีผู้ที่รู้สึกกังวลอยู่
“ผมว่าควรระมัดระวังไว้ดีกว่า ฝ่ายนั้นก็ไม่ได้อ่อนแอ ผมกลัวว่าถึงพวกเขาจะตามหาวงแหวนเคลื่อนย้ายไม่ทันเรา แต่อาจใช้วิธีใดวิธีหนึ่งตามรอยเรา!”
“ตามรอยพวกเรา……ด้วยพวกมันเนี่ยนะ?”
อัคคิวลิเดียสส่งเสียงหึหึเย็นชา “คิดว่าข้าคือคนโง่งั้นรึไง? เข็มทิศนี่แม้กระทั่งคลื่นมิติยังตรวจจับได้ จะตรวจจับพวกมันไม่ได้อย่างนั้นรึ? ถ้าปล่อยให้พวกมันตามรอยข้าแบบโฉ่งฉ่างได้จริง ข้าจะกินเข็มทิศนี่ให้เป็นการใหญ่!”
เสียงกึกก้องอวดอ้างดังก้องไปหลายสิบกิโลเมตร และก้องกัมปนาทขึ้นในอีกสถานที่หนึ่ง
“……ข้าจะกินเข็มทิศนี่ให้เป็นการใหญ่!”
ผู้เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้านและผู้คนอีกแปดคนยืนกลุ้มรวมวงกัน มองหน้ากันและกันอย่างงงงวย
ชายชราตัวผอมบางถามด้วยความงุนงง “นี่มันงานอดิเรกอะไร? ทำไมเผลอ ๆ จะกินเข็มทิศขึ้นมาล่ะ?”
“อุ๊ย ๆ จริง ๆ ก็สมเป็นจอมผู้รอดชีวิตผู้ครองยุคนี้! ถึงกับจะกินไอเทมระดับเพอร์เฟกต์เพียงหนึ่งเดียวเข้าท้องเป็นอาหาร?”
ผู้เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้านยืดริ้วรอยบนใบหน้า สีหน้าเย็นชากล่าวว่า “ไม่รู้ความมั่นใจของเขามาจากไหน แม้แต่พวกเรายังคงทำตัวถ่อมตัวมาโดยตลอด เขาต้องจ่ายราคาจากความหยิ่งผยองของตัวเองแน่”