มันผิดปกติอย่างยิ่ง
คนในเมืองถ้าต้องการออกไปข้างนอก ก็จำเป็นต้องมียานพาหนะ และวงแหวนเคลื่อนย้ายก็คือยานพาหนะที่สำคัญที่สุดชนิดหนึ่ง
โดยเฉพาะที่นี่ตั้งอยู่บนเกาะลอยใต้ทะเล ถ้าอยากออกไปข้างนอกก็ต้องพึ่งวงแหวนเคลื่อนย้ายเท่านั้น
ฉีหยวนเดินขึ้นมาถึงพื้นดิน แล้วเอ่ยความสงสัยของตัวเองออกมา
หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้ว “มีเพียงเมืองเล็กแห่งเดียวแบบนี้เหรอ? ไม่น่าจะใช่……”
เมื่อเทียบกันแล้ว พื้นที่ขนาดมโหฬารที่ดูเหมือนมีผู้คนอาศัยอยู่มากมายแบบนี้ ไม่ใช่เป้าหมายของทุกคน
เพราะสำหรับที่พักพิงที่เกรียงไกร ไม่ว่าจะเป็นแหล่งรวมผู้คนระดับซูเปอร์ หรือเมืองใหม่บนมหาทวีปใหม่ ก็ไม่ได้เป็นสถานที่สำคัญอะไรนัก
ฉีหยวนวางคางบนมือ ครุ่นคิดตามไปด้วย
เขาเดิมทีคิดว่าที่แห่งนี้คล้ายกับเขตที่พักอาศัยบนเกาะกลางทะเลสาบ เป็นที่อยู่ของเหล่าผู้เชี่ยวชาญชั้นแนวหน้า และเป็นแกนหลักของที่พักพิงด้วย
แต่ตอนนี้มองไปแล้ว ที่นี่ใกล้เคียงกับเมืองเล็กบนมหาทวีปใหม่มากกว่า แกนหลักของที่พักพิงน่าจะอยู่ที่อื่น
เสียงของฉินเจิ้นจวินต่ำลึก “ถ้าเป็นเมือง ก็ย่อมต้องมีที่พำนักของฝ่ายบริหาร ที่นั่นน่าจะมีความคืบหน้า”
“ใช่! อย่างเขตบริหารตรงกลางเมืองไง?” ฮั่วทุยเสนอความคิด
แต่ฉีหยวนส่ายหัว “ถ้าเป็นเมืองสมัยใหม่แบบบนโลก ความคิดของเจ้าอาจถูก แต่ที่นี่คือโลกม่านหมอก ฝ่ายบริหารของเมืองถ้าอยากติดต่อผู้บริหารสูงสุดของที่พักพิง ย่อมต้องมีช่องทางที่ซ่อนเร้นกว่านั้น!”