ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จะคิดไปเองหรืออย่างไร ตอนที่ชายชราคนนั้นหาบคานหาบเดินผ่านข้างตัวฉันไป ฉันกลับพบว่าตัวเองขนลุกซู่ไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว
ความรู้สึกนั้นคือ มันชวนขนลุก พูดไม่ถูก ในหางตาฉันเห็นชายชรากำลังใช้ดวงตาเล็ก ๆ สายตาที่ไม่ดีจ้องมองฉันอยู่ ฉันจึงเอ่ยปากถามขึ้นว่า “ท่านปู่ ผมไม่เคยเห็นท่านในหมู่บ้านมาก่อนเลยนะ”
พูดเล่นหรือไง ฉันเกิดและโตในหมู่บ้านนี้มาแต่เด็ก บ้านไหนบ้านใดมีใครบ้างฉันรู้หมด ต่อให้ใครเลี้ยงไก่เพิ่มอีกหนึ่งตัวฉันก็รู้ ชายชราคนนี้หน้าตาแปลกตา ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนแน่นอน
“ฮ่า ๆ หนูน้อยเนี้ย ปู่มาจากอีกหมู่บ้านหนึ่ง ขายของสดจากน้ำมาทั้งทางก็ขายไม่ออก พอดีฝนตก ปู่เห็นบ้านหนูนี่แหละ เลยถือโอกาสแวะเข้ามารบกวนหน่อย”
ฉันหันหัวไปทางคานหาบของชายชรา แล้วชะโงกดูในนั้น “ท่านปู่ ของสดจากน้ำพวกนี้ท่านเพิ่งงมจากแม่น้ำมาเมื่อกี้นี้หรือ ไฉนผมดูยังไงก็เหมือนตายมาแล้วหลายวัน เริ่มส่งกลิ่นเหม็นแล้ว”
ชายชราโบกมือ “หนูไม่รู้ก็อย่าพูดมั่ว! อายุแค่นี้ ขายของสดจากน้ำมาทั้งวัน จะมีตัวตายบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ส่วนกลิ่นที่หนูว่ามันก็คือกลิ่นคาวของแม่น้ำไง!” พูดมาถึงตรงนี้ ฉันเห็นชัดว่าชายชราเริ่มไม่พอใจ เขาก็ไม่อยากพูดอะไรต่อ ฉันเลยได้แต่ปล่อยให้ชายชราเข้าไปในบ้าน
ชายชราไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย พอเข้ามาในบ้านก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ของฉันทันที มองดูอาหารบนโต๊ะที่เต็มไปหมด เขาผ่านยิ้มกว้าง “ปู่เอาของสดจากน้ำพวกนี้ให้พวกหนูทั้งหมดแล้ว ขอปู่กินหน่อยได้ไหม?”
พ่อฉันพยักหน้า ยังกังวลว่าชายชราจะพูดแล้วไม่ทำตาม ไม่ยอมให้ของสดจากน้ำกับเรา พอได้ยินว่าชายชราตอบตกลงจะยกของสดจากน้ำให้ พ่อก็ยิ้มแก้มแทบปริ กอดคานหาบของสดจากน้ำไว้ในอ้อมแขน แล้วยัดใส่มือฉันอย่างไม่คิดชีวิต “ท่านปู่กินตามสบายเลย!”
ฉันถูกยัดคานหาบใส่เต็มอกอย่างไม่ทันตั้งตัว กอดคานหาบไว้ ตอนแรกยังไม่ทันได้ตั้งสติ พอตั้งสติได้ ฉันก็เห็นว่าของสดจากน้ำในคานหาบดูเหมือนจะมีหนอนแล้ว เยอะจนแทบมองไม่เห็นพื้น เด็กราวๆ สีขาว ๆ กำลังไต่อยู่อย่างช้า ๆ
ฉันตกใจจนมือสั่น คานหาบของสดจากน้ำหล่นลงพื้น ฉันนึกขึ้นได้ว่าตอนแรกคนที่มาขายของหน้านั้นบอกว่า คืนนี้บ้านของตัวเองจะต้องมีเรื่อง ไม่มีลิงน้ำขึ้นมาฉุดคน
ลิงน้ำก็คือคนที่ตายอย่างทรมานในน้ำ เช่น ถูกฆ่า ฆ่าตัวตาย สรุปคือคนที่ตายไม่ดีทุกคนจะกลายเป็นลิงน้ำ พวกมันไม่สามารถเกิดใหม่ได้ ทำได้เพียงฉุดคนเป็นให้ตายไปเป็นเพื่อน แล้วค่อยไปเกิดใหม่
ชายชราที่อยู่ตรงหน้าปรากฏตัวอย่างผิดปกติ ของสดจากน้ำในคานหาบก็ล้วนแต่เน่าเสีย มีหนอน ฉันคิดว่า หรือว่าคนผู้นั้นจะพูดถูก เขาเป็นลิงน้ำแปลงกายมา!
“แกยืนงงอยู่ทำไม? รีบไปจัดการของสดจากน้ำพวกนั้นซะ แล้วเราจะได้กินกันต่อ ดื่มกันต่อ!” พ่อฉันไม่พอใจท่าทางขี้ขลาดของฉันนัก จึงสั่งออกมา
ฉันอ้าปากจะบอกพ่อว่าของสดจากน้ำพวกนั้นล้วนตายแล้ว แต่ชายชราก็ยังอยู่ตรงนี้ พูดไม่ได้ จึงได้แต่ขนของสดจากน้ำไปที่ครัว
ก่อนที่ฉันจะไปครัว ชายชราก็ยกข้าวบนโต๊ะขึ้นเตรียมจะกินแล้ว แต่ท่าทางการกินของเขาแปลกมาก เขาไม่ได้กิน แต่ใช้จมูกสูดดมกลิ่น
คนกินข้าว ผีกินกลิ่น ใครบ้างจะไม่รู้? ฉันรวบรวมความกล้า วางของสดจากน้ำลงบนพื้น “แกต้องเป็นลิงน้ำแปลงกายมาแน่นอน! คนเป็นที่ไหนกันกินข้าวด้วยการดมกลิ่น?”
ชายชราเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่ขุ่นมัว ยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “หนูน้อยคนนี้ คิดว่าปู่ขวางตาแกใช่ไหม? ปู่อายุปูนนี้แล้ว จะไปเป็นลิงน้ำอะไรกัน? ไม่ยอมให้ปูกินก็ไม่เป็นไร ปู่ก็ไม่จำเป็นต้องหลบฝนที่บ้านพวกแกหรอก! อีกอย่าง แกสงสัยว่าของสดจากน้ำของปู่ตายมานานแล้ว งั้นแบบนี้ แกหรือพ่อแกไปกับปู่ที่แม่น้ำ ปู่จะงมให้ดูต่อหน้าเลย! แล้วแกค่อยมาว่าของสดจากน้ำของปู่เป็นของที่เพิ่งงมได้หรือไม่ ยังไง?”
พ่อฉันเพราะเพิ่งดื่มเหล้าไป ออกฤทธิ์บ้างแล้ว พอได้ยินว่าชายชรายังพาไปงมของสดจากน้ำด้วย ก็แทบจะกระโดดเข้าไปจับมือชายชรา “ท่านปู่ ลูกชายผมมันเป็นคนแบบนั้นน่ะ อย่าไปถือสาเขาเลย! ท่านจะพาผมไปงมของสดจากน้ำจริง ๆ หรือ?”
ชายชราพยักหน้า บอกว่าตัวเองงมของสดจากน้ำเก่งกาจ ไม่มีปัญหาแน่นอน พ่อฉันไม่อาจต้านทานสิ่งล่อใจของอาหารอันโอชะได้ ไม่สนใจว่าข้างนอกฝนยังตกอยู่ ติดตามชายชราออกไปจากบ้าน
ฉันอยากจะขัดขวาง แต่ก็ไร้ประโยชน์ พ่อฉันเป็นลาที่ดื้อรั้นที่ขึ้นชื่อ เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว ต่อให้วัวเก้าตัวก็ลากไม่กลับ ได้แต่ปล่อยเขาไป
อีกทั้งน้าเขยที่อยู่ข้าง ๆ ก็บอกว่าไม่มีอะไร พ่อฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปกลัวอะไร?
แต่ฉันก็รู้สึกไม่ดีมาตลอด ฉันหยิบคานหาบของสดจากน้ำขึ้นมาจากพื้นอีกครั้ง ส่องดูอย่างละเอียดภายใต้แสงไฟในบ้าน จนแน่ใจว่าข้างในเน่าเสียแล้ว จึงส่งให้น้าเขย “น้าเขย ท่านดูสิ ของสดจากน้ำพวกนี้เน่าแล้ว แต่ชายชราคนนั้นกลับยืนยันว่าตัวเองเพิ่งงมสด ๆ ร้อน ๆ ฉันรู้สึกว่าไม่ค่อยดีเลย”
น้าเขยก็พบว่าเรื่องมันผิดปกติแล้ว เขาจึงดึงมือฉันแล้วออกจากบ้าน บอกว่าตอนนี้รีบไปตามพ่อฉันกลับมายังทัน
สุดท้ายเราก็สายไปก้าวหนึ่ง พอเดินไปใกล้แม่น้ำ ฉันพบว่าที่ริมแม่น้ำมีคนยืนล้อมอยู่มากมาย ล้วนเป็นคนรู้จักในหมู่บ้าน ป้าอ้วนตาสวย มองเห็นพวกเราที่วิ่งตามมาด้วยเป็นคนแรก จึงตะโกนใส่ฉัน “กัวลี่เติง รีบมานี่ ดูสิว่าในแม่น้ำนั่นเป็นพ่อแกหรือเปล่า?”
หัวใจฉันวูบลง วิ่งสุดชีวิต ไม่สนใจว่ารองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่ง ในหัวมีเพียงความคิดเดียว นั่นคือพ่อต้องไม่เป็นไร!
แต่ฟ้าลิขิตไม่เป็นดังใจ ฉันวิ่งไปถึงริมแม่น้ำ เบียดฝูงชนเข้าไป สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงศพของพ่อในแม่น้ำ
“พวกแกดูสิ ศพของพ่อกัวลี่เติง ยืนอยู่ในแม่น้ำ! เป็นศพยืน!” มีเสียงหนึ่งตะโกนมาจากด้านหลัง น้ำตาและน้ำมูกฉันเปื้อนหน้าตา ฉันคิดในใจ ควรจะห้ามพ่อไว้ตั้งแต่แรก ชายชราคนนั้นต้องเป็นลิงน้ำแปลงกายมาแน่นอน ฆ่าพ่อฉันตาย!
ฉันสังเกตเห็นว่า ศพของพ่อยืนตัวตรงอยู่ในน้ำ ใบหน้า ตัว เต็มไปด้วยน้ำ แม้แต่ผมก็เปียกโชก น้ำบนเส้นผมกำลังหยดติ๋ง ๆ ลงมา
แม่น้ำสายเล็ก ๆ ในหมู่บ้านนี้ไม่ลึก ผู้ชายที่โตเต็มวัยยืนอยู่ในน้ำก็แค่ท่วมเอว ไม่อาจจมน้ำตายได้แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นพ่อฉันยืนอยู่ คนที่ยืนอยู่จะจมน้ำตายได้ยังไงกัน!?
ชาวบ้านดูเหมือนจะตั้งสติได้ในทันที ต่างพากันชี้นิ้วแล้วถอยห่างจากฉัน บางคนพูดว่า เพราะฉันเป็นดาวหายนะจุติมาเกิด ถึงได้ฮุบเอาชีวิตพ่อแม่ตายทั้งคู่ ใครเข้าใกล้ฉันก็จะประสบเหตุร้าย
“กัวลี่เติง แกเป็นคนอัปมงคล แกเป็นผีน้อยที่คลอดออกมาจากท้องคนตาย ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรก ตอนนี้แกฮุบเอาชีวิตพ่อแกตายอีก ถ้าไม่ฮุบเอาชีวิตคนทั้งหมู่บ้านจนหมดแกจะยอมหยุดไหม?”
พวกเขาเริ่มถ่มน้ำลายใส่ฉัน ปาหินใส่ฉัน บางคนถึงกับขว้างโคลนลงแม่น้ำ บอกว่าต้องสะเดาะเคราะห์
ฉันไม่ได้โต้แย้งอะไร น้าเขยที่อยู่ข้างกายฉัน พอได้ยินชาวบ้านพูด ก็ค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างจากฉันอย่างเงียบ ๆ เช่นกัน ไม่มีใครรู้ว่า ที่จริงแล้วการตายของพ่อฉัน ไม่เกี่ยวกับฉันแม้แต่น้อย