แผงอกกว้างหนาดุจเตาไฟใหญ่ แนบสนิทอยู่เบื้องหลังของฉู่จิ่ว อบอุ่นเสียจนร่างนางซึมซับเหงื่อออกมาชั้นหนึ่ง
พ่นไอสุรากลิ่นฉุนจัด เยี่ยนเหิงเรียกนางด้วยน้ำเสียงเมามาย
"เสี่ยวจิ่ว"
"เจ้ายังคิดถึงท่านพี่ของข้าหรือไม่"
คำถามที่เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน ถามเสียจนฉู่จิ่วนิ่งงันอยู่กับที่
นางยังคิดถึงหรือ
คิดถึงอยู่ เพียงแต่ก่อนหน้านี้คิดถึงเป็นครั้งคราว ไม่คาดระยะนี้กลับคิดถึงอยู่เนืองนิจ
"ซื่อจื่อทรงสุรามากแล้ว หม่อมฉันประคองท่านกลับเรือนพักผ่อนเถิดเพคะ"
นางกำมือที่รัดอยู่ตรงบั้นเอว พยายามแกะมือของเยี่ยนเหิงออก
แต่ทว่าท่อนแขนคู่นั้นแฝงไว้ด้วยพลังเต็มเปี่ยม ยากจะสลัดหลุด
คนเบื้องหลังก็ไม่รู้ว่าดื่มสุราเข้าไปมากเพียงใด แม้ยามสวมกอดนางก็ยังโซเซไปมา พาเอาฉู่จิ่วยืนอย่างไม่มั่นคง
ใบหน้าอันเหมือนกัน เสียงอันเหมือนกัน อกที่อบอุ่นหนาเตอะอันเหมือนกัน
ฉู่จิ่วจำต้องยอมรับว่า ตั้งแต่นางตามเสิ่นชิงอิงมายังจวนกั๋วกง ใบหน้าของเยี่ยนเหิงก็พร่ำทำให้นางหวนคิดถึงวันวาน คิดถึงเยี่ยนเจวี๋ยที่ล่วงลับจากโลกนี้ไปนานแล้ว
แต่ทว่านางรู้ดี เยี่ยนเหิงก็คือเยี่ยนเหิง เยี่ยนเจวี๋ยก็คือเยี่ยนเจวี๋ย
และยิ่งไปกว่านั้น ด้วยฐานะและสภาพการณ์ที่ต่ำต้อยของนางในตอนนี้ ต่อให้เป็นเยี่ยนเหิงก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
"เยี่ยนเหิง ท่านปล่อยข้าก่อน"
ฉู่จิ่วอดกลั้นเสียง เรียกนามเขาโดยตรงอย่างร้อนใจ
ผิดแผกไปจากความนิ่งขรึมและเงียบขรึมในยามปกติ คนที่แนบอยู่กับบ่ากลับเอื้อนเอ่ยคำพร่ามัวอย่างตัดพ้อนาง
"เสี่ยวจิ่วไร้เหตุผลนัก เหตุใดเมื่อก่อนเจ้าสวมกอดข้าได้ แต่พอเป็นข้าสวมกอดเจ้าบ้างกลับไม่ได้"
ระหว่างวาจา ริมฝีปากของเขาขยับอ้าปิด ราวกับเสียดสีอยู่ข้างลำคอของนางอย่างเลือนราง
ไออุ่นชื้นปนกับกลิ่นสุราแรงกล้าฟุ้งอบอวลอยู่ตรงปลายจมูกของนาง เยี่ยนเหิงพร่ำพล่ามเมามายว่า "เมื่อก่อนนั้นเห็นได้ชัดว่าเสี่ยวจิ่วนำพาความยุ่งยากมาสู่ข้าก่อน"
ฉู่จิ่วนึกถึงเรื่องเหลวไหลหนึ่งสองเรื่องเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา
"เมื่อก่อนนั้นเป็นหม่อมฉันที่จำผิดผู้คนไป หาได้จงใจยั่วยวนแม้แต่น้อย"
นางรีบร้อนอธิบาย
โทษก็เพียงโทษที่เยี่ยนเหิงกับเยี่ยนเจวี๋ยหน้าตาเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน
และก็ประจวบเหมาะที่สองครั้งนั้น เยี่ยนเหิงกับเยี่ยนเจวี๋ยสวมเสื้อผ้าที่เหมือนกัน ฉู่จิ่วจำผิดไปชั่วขณะ จึงสวมกอดผิดและจูบผิดคน
ได้ยินเพียงคนข้างหูหัวเราะเย็นชาหยันหยันอยู่คราหนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยย้ำคำสองคำนั้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
"จำผิด..."
"เป็นเพียงจำผิด..."
"เสี่ยวจิ่ว"
"ท่านพี่รู้หรือไม่ ว่าเราสองเคยสวมกอด และยังเคยจูบกัน"
เสียงพร่ำแผ่วเบา ไออุ่นที่พ่นรดอยู่ข้างลำคอ ราวกับเป็นจุมพิตแผ่วเบาของเยี่ยนเหิง
ฉู่จิ่วเบี่ยงศีรษะไปทางอื่น ตั้งใจหลีกเลี่ยงเสีย
"ล้วนเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ปีนั้นหม่อมฉันสะเพร่าไป บังอาจล่วงเกินซื่อจื่อ ยังต้องขอซื่อจื่อโปรดอภัย"
ท่อนแขนที่รัดอยู่ที่บั้นเอวยิ่งรัดเสียแน่นขึ้น ความรู้สึกกดทับที่บ่าก็ยิ่งหนักอึ้งตาม เยี่ยนเหิงที่เมามายจนไร้สติราวกับทิ้งน้ำหนักตัวครึ่งหนึ่งลงบนร่างนางโดยไม่รู้ตัว
"อย่างไรเสียข้ากับท่านพี่ก็หน้าตาเหมือนกันทุกประการ เสี่ยวจิ่วชอบท่านพี่ แล้วจะต่างอันใดกับการชอบข้าเล่า"
ย่อมต้องแตกต่าง
ผู้หนึ่งมีชีวิตชีวาอิสระเสรี ผู้หนึ่งหม่นหมองเก็บงำ
ยิ่งไปกว่านั้น หากมิใช่เพราะในบ้านเกิดความผันแปร ฉู่จิ่วควรจะได้แต่งกับเยี่ยนเจวี๋ยเป็นภรรยา เป็นพี่สะใภ้ของเยี่ยนเหิง
ด้วยเหตุผลและความถูกต้องแล้ว พวกเขาไม่ควรมีสิ่งใดมาเกี่ยวพันกันเลย
ได้ยินเพียงเยี่ยนเหิงกล่าวอีกว่า "หากรำลึกถึงท่านพี่เล่า ข้าก็มิได้รังเกียจ ให้เจ้ายามองข้าเป็นเขาก็หาไม่"
ช่างเป็นเพราะคนเราดื่มสุรามากเกินไป ถึงได้กล้ากล่าวคำใด ๆ ก็ตาม
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดว่าจะตอบรับเช่นไร จู่ ๆ ก็ตัวลอย เยี่ยนเหิงอุ้มฉู่จิ่วขึ้นมาทางเอว
นางขัดขืนดิ้นรน ทว่ากลับฝืนกำลังเขาไม่พ้น
"ซื่อจื่อ ท่านมีสติหน่อยเถิด"
น้ำเสียงที่กลั้นหายใจเจือด้วยความตื่นตระหนก ในห้องซอกที่เงียบงันเสียจนได้ยินเสียงเข็มตก ยิ่งฟังได้ชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง
"แม้แต่เห็นแก่หน้าท่านพี่ของท่าน ก็ไม่ควร..."
คำพูดที่ร้อนรนแต่กลับเบายิ่งนักพลันชะงักไป ฉู่จิ่วทั้งร่างนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
เดิมทีนึกว่าเยี่ยนเหิงจะล่วงเกินนางเพราะฤทธิ์สุรา คาดไม่ถึงว่าเขากลับวางนางลงบนโต๊ะวางไม้หนานมู่ด้านข้าง และในเช้าวันนี้ดอกแมกโนเลียที่ตัดแต่งใหม่ ๆ สองสามกิ่งก็ปักอยู่ในแจกันเคลือบเขียวข้างกาย
มือใหญ่ยันไว้ข้างกายฉู่จิ่ว เยี่ยนเหิงสบตานางในระดับเดียวกัน
"เสี่ยวจิ่ว"
เสียงทุ้มต่ำทะลวงเข้ามาในโสตประสาท คำว่า "เสี่ยวจิ่ว" ราวกับบรรจุอารมณ์ไว้อย่างมากมาย มีทั้งอ้อนวอน อดกลั้น สิ้นไร้หนทาง และรันทด
ฝ่ามือนิ่มงามกำแน่นเป็นหมัด ดันแผงอกของเยี่ยนเหิงออก ฉู่จิ่วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีรักษาระยะห่างระหว่างกันและกัน
ในยามนี้ดวงตาได้ค่อย ๆ ปรับชินกับความมืด สิ่งของต่าง ๆ ในห้องที่ดำมืดก็ปรากฏเป็นรูปลักษณ์เลือนรางขึ้นมาเล็กน้อย
ฉู่จิ่วเงยหน้าขึ้น เผชิญหน้ากับรูปร่างและหน้าตาที่คล้ายกับเยี่ยนเจวี๋ย ได้กลิ่นสนหอมเดียวกัน ฟังน้ำเสียงที่เหมือนกัน หาไม่แล้วก็เกิดอาการเลื่อนลอยขึ้นชั่วขณะ แม้แต่ชีพจรในหัวใจก็หยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ
แม้แสงสลัว ๆ จะทำให้มองไม่เห็นดวงตาของเยี่ยนเหิง
แต่ฉู่จิ่วก็ยังรู้สึกได้ว่าแววตาคู่นั้นราวกับมีแก่นสาร ดั่งอสรพิษที่ชื้นแฉะและเย็นเยียบ วกวนเลื่อนคล้อยอยู่บนใบหน้าของนาง กวาดไปทั่วทุกตารางนิ้วของผิวเนื้อ
แสงราตรีอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ยิ่งขับเน้นให้แววตานั้นดั่งตะขอสองอัน เกี่ยวไว้ซึ่งสายตาของนางเสียจนไร้ที่หลบหนี
สบตากันไร้วาจา ในห้องซอกเงียบเชียบอยู่นานนัก เงียบจนได้ยินเสียงหายใจอันหนักหน่วงของเยี่ยนเหิง
กลิ่นสุราที่ฉุนแสบจมูกพัดปะทะหน้า เยี่ยนเหิงเอ่ยปากอีกครั้ง
"ค่ำคืนนี้เสี่ยวจิ่วก็สามารถจำผิดได้อีก"
"มองข้าเป็นท่านพี่ แล้วสวมกอดข้า และจูบข้าสักครั้ง เช่นเดียวกับเมื่อสามครั้งก่อนนั้น จะได้หรือไม่"
สามครั้งหรือ
ฉู่จิ่วแปลกใจ
ชัดเจนว่าเป็นสองครั้ง
อีกครั้งหนึ่งที่เหลือนั้น เป็นเมื่อใดกันหรือ
เยี่ยนเหิงดึงมือของฉู่จิ่วขึ้น วางลงบนบั้นเอวของเขา นำทางให้นางสวมกอดตนเอง
"เสี่ยวจิ่วเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าข้ากับท่านพี่นั้นออกมาจากครรภ์มารดาพร้อมกัน หาไม่ก็เขาเดินนำหน้าข้าเพียงก้าวเดียวเท่านั้นเอง"
เขายังคงพร่ำพึมพำเสียงเบาอยู่ข้างหูของฉู่จิ่วต่อไป
เสียงนั้นแต่ละครั้ง ดั่งมนตร์สะกดของเหล่าปีศาจ
"ส่วนข้า...ก็สามารถเป็นท่านพี่เยี่ยนเจวี๋ยได้ ท่านพี่...ก็สามารถเป็นเยี่ยนเหิงได้"
"ก็เหมือนกับข้าและท่านพี่ในวัยเด็ก บางคราข้าก็เป็นเขา บางคราเขาก็เป็นข้า หลอกหลอนคนในจวนให้สนุกสนานด้วยกัน"
มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื้อยขึ้นไปตามแผ่นหลังจนถึงลำคอเรียวงามของฉู่จิ่ว คลึงเคล้าอยู่สองสามครั้ง นิ้วหัวแม่มือที่อบอุ่นลูบไล้ไปตามแก้มของฉู่จิ่วจนถึงริมฝีปากของนาง
ปลายนิ้วขยี้ย่ำอยู่บนกลีบอ่อนนุ่มคู่นั้นอย่างเดี๋ยวหนักเดี๋ยวเบา เยี่ยนเหิงราวกับถูกมนตร์สะกดให้หลงใหล ยามก้มศีรษะเข้าใกล้ก็พร่ำกล่าวเสียงเบา
"และเสี่ยวจิ่ว ก็สามารถเป็นภรรยาของข้าได้"