สามวันเต็ม
ซูไป๋ใช้ชีวิตเหมือนหุ่นยนต์ ทำตามตาราง ฝึกซ้อม-กินข้าว-ฝึกซ้อม-นอน!
ชีวิตของเขาน่าเบื่อถึงขีดสุด
แม้แต่ตอนที่เบ็น เคฮีชวนออกไปดื่ม ซูไป๋ก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ
ตอนนี้สมองของเขามีแต่คิดว่าจะรีบฝึกค่าสถานะควบคุมบอลขึ้นมาได้อย่างไร
และไม่ใช่แค่นั้น จิตสำนึกในการบุก ความเร็ว นี่ก็เป็นค่าสถานะที่ต้องพัฒนา
สรุปคือ!
สำหรับซูไป๋ในตอนนี้ นอกจากฝึกซ้อมแล้ว เขาไม่มีความคิดจะทำอย่างอื่นเลย!
เช้าวันศุกร์!
ซูไป๋ยังคงเหมือนเดิม ตื่นมาฝึกตั้งแต่ตีห้า
แต่ตั้งแต่วันที่เบ็น เคฮีรู้จากปากผู้ช่วยโค้ชโดยบังเอิญว่าซูไป๋ขยันขนาดนี้ เขาก็เข้าร่วมฝึกซ้อมกับซูไป๋ด้วย
สิ่งที่ทำให้เบ็น เคฮีรู้สึกแปลกก็คือ ช่วงนี้ซูไป๋เอาแต่ฝึกฝนสิ่งพื้นฐานที่สุดอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย
แม้แต่การเดาะบอล เขาก็ยังใช้เวลาฝึก
นี่ทำให้เบ็น เคฮีก็งงเหมือนกัน นี่มันเป็นสิ่งที่เขาเล่นสมัยเด็กๆ ไม่ใช่เหรอ แต่ว่า ถึงแม้เขากับซูไป๋จะเป็นเพื่อนร่วมห้อง แต่ด้วยความที่บ้านเขาอยู่ที่เมืองเกลเซนเคียร์เชน เขาจึงแทบไม่ได้พักที่หอพักเลย
ดังนั้น เอาตามตรงแล้ว เขากับซูไป๋ก็ไม่สนิทกัน
ถึงแม้เพราะซูไป๋ เขาจะตื่นเช้าขึ้นมาก็จริง แต่ทั้งคู่ก็แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์อะไรกันในสนาม
ต่างคนต่างฝึก
8.30 นาที!
ซูไป๋และเพื่อนร่วมทีมยืนอยู่บนสนามอย่างเงียบๆ รอการมาถึงของแดเนียล
สำหรับฤดูกาลนี้ วันนี้เป็นวันที่พิเศษมาก