ไมบัคสีดำพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำ ราวกับสัตว์ป่าที่หลุดการควบคุม มุ่งตรงสู่คฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลซาง
รถยังไม่ทันจอดสนิท ซางซื่อก็ผลักประตูพุ่งตัวออกไปกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เขาไม่กางร่ม ร่างกายเปียกโชกในพริบตา ใบหน้าที่คมเข้มนั้นไม่อาจแยกออกได้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา
ประตูไม้จันทน์แดงอันหนักอึ้งของห้องอาหารในคฤหาสน์หลังเก่า ถูกซางซื่อถีบเข้ามาอย่างแรงด้วยเท้าข้างเดียว เสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงที่ว่างเปล่า
บนโต๊ะอาหาร สวี่มี่กำลังคอยปรนนิบัติท่านปู่ซางให้รับประทานอาหารอย่างเอาใจใส่ ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาแห่งความสุขในครอบครัว
ทันใดนั้นก็ถูกเสียงดังสนั่นทำให้ตกใจ พวกเขาพร้อมใจกันหันหน้ามองไปที่ประตู
เมื่อเห็นซางซื่อที่เปียกโชกไปทั้งตัวยืนอยู่ที่ประตู แววตาของสวี่มี่ฉายแววตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะถูกความดีใจเข้ามาแทนที่
เธอคิดว่าในที่สุดซางซื่อก็คิดได้ ยอมกลับมาหาเธอแล้ว
“พี่ซางซื่อ! ตัวคุณเปียกไปหมดได้ยังไง รีบเข้ามาเถอะ...” สวี่มี่ลุกขึ้นยืนอย่างไม่รู้ตัว แล้ววิ่งเหยาะๆ มาที่ข้างกายซางซื่อ
ทว่ามือของเธอเพิ่งจะยื่นออกไป ก็ถูกซางซื่อบีบคอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว!
“อึก——”
สวี่มี่ถูกบีบจนเท้าลอยจากพื้นในทันใด ใบหน้าซีดเผือดทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว มือทั้งสองทุบตีแขนที่เหมือนคีมเหล็กของซางซื่ออย่างสุดแรง
“แค่มือสกปรกของแกนี่ มันคู่ควรที่จะมาแตะต้องฉันด้วยรึ?” น้ำเสียงของซางซื่อเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี แฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่าฟันที่เยือกเย็นถึงกระดูก
“บังอาจ! แกเป็นบ้าอะไร! ยังไม่รีบปล่อยเสี่ยวมี่อีก!” ท่านปู่ซางที่เห็นเหตุการณ์นั้นโกรธอย่างมาก ตบโต๊ะพลางคำราม
ซางซื่อหันศีรษะอย่างกะทันหัน ดวงตาคมกริบราวกับมีดสองเล่มที่อาบยาพิษ จ้องเขม็งไปที่ท่านปู่ซาง