มือที่ชีเนี่ยนจะผลักประตูชะงักลงเล็กน้อย
แววตาของซางซื่อฉายแวบของความหวัง แต่เพียงครู่เดียว สีหน้าของชีเนี่ยนก็กลับคืนสู่ปกติ เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ผลักประตูพร้อมจะเดินเข้าห้องไปตรง ๆ
“เนี่ยนเนี่ยน!”
ซางซื่อตื่นตระหนกจนหมดสิ้น ก้าวพรวด ๆ ขึ้นบันได ร่างสูงใหญ่โน้มต่ำลงอย่างน่าสมเพช ยื่นมือไปหมายจะจับมือของชีเนี่ยน
ชีเนี่ยนเบี่ยงตัวหลบอย่างเย็นชา หลีกเลี่ยงสัมผัสของเขาราวกับหลบอสรพิษ
ซางซื่อคว้าได้เพียงอากาศว่างเปล่า
ท่ามกลางสายตาเย็นเยียบของชีเนี่ยน ซางซื่อคุกเข่าลงตรงปลายเท้าของเธออย่างไม่ลังเล เขาแหงนหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทฉายแวบแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วยขังอยู่ในเบ้าตา
“ขอ…ขอโอกาสให้ฉันได้อธิบายหน่อยได้ไหม? ขอร้องล่ะ…” เสียงของซางซื่อสั่นเครือจนเป็นต่อไม่ติด
ชีเนี่ยนทำหน้าเย็นชา สะบัดแขนเสื้อที่เขาฉวยไว้อย่างแรงโดยไม่หันกลับมามองอีก แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องไป
ในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดลงสนิท—
ซางซื่อกลับยัดแขนของตัวเองเข้าไปในช่องประตู บานประตูอันหนักอึ้งหนีบเข้ากับแขนท่อนล่างของเขาจนแน่น
“อึก—” ซางซื่อครางด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผากในพริบตา แต่เขากลับกัดฟันแน่น ไม่ยอมชักมือกลับ
ชีเนี่ยนเม้มริมฝีปาก เมื่อเห็นดังนั้นจึงปล่อยมือจากลูกบิดประตู
อาศัยช่องว่างช่วงสั้น ๆ นี้ ซางซื่อตาแดงก่ำ เอ่ยเสียงสั่นเครือพร้อมสะอื้นอย่างหนัก: “เนี่ยนเนี่ยน ตอนนั้นฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปสนามบิน ฉันความจำเสื่อม คุณปู่ปิดข่าวทั้งหมด ท่านแอบใส่บางอย่างในยาของฉัน…ข่าวลือเรื่องแต่งงานพวกนั้นท่านเป็นคนปล่อยทั้งนั้น ฉันไม่เคยแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของสวี่มี่เลยสักครั้ง!”
เขาพูดตะกุกตะกัก กระตือรือร้นที่จะเปิดเผยความรู้สึกในใจ
ซางซื่อจับสังเกตสีหน้าของชีเนี่ยนไปด้วยระหว่างพูด
เมื่อเห็นว่าเธอยืนอยู่หลังประตู ใบหน้างดงามนั้นยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก คำอธิบายที่ยังไม่ได้เอื้อนเอ่ยก็เหมือนติดคาอยู่ในลำคอ ไม่สามารถเปล่งออกมาได้อีก
ลูกน้อยของเขา เหมือนจะไม่แคร์เขาแล้วจริง ๆ
เขาอ้าปากค้าง น้ำตาก็ไหลทะลักในที่สุด: “เนี่ยนเนี่ยน ฉัน…”