สี่ปีต่อมา
นครหัวจิง ชั้นบนสุดของตึกใหญ่กลุ่มบริษัทซาง
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ วิวราตรีอันเจิดจ้าของหัวจิงแผ่กว้างเต็มสายตา แต่ความกดดันในห้องทำงานกลับต่ำสุดขีด
ซางซื่อเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมทางวีดีโอข้ามชาติที่ยืดเยื้อถึงเจ็ดชั่วโมง เขาพิงตัวลงบนเก้าอี้หนังหมุนได้อย่างอ่อนล้า ยกมือเรียวยาวขึ้นกดคลึงหว่างคิ้วที่ปวดจี๊ดขึ้นมาอย่างคุ้นมือ
อาการปวดนี้ติดตัวเขามาตั้งแต่ฟื้นขึ้นเมื่อสองปีก่อนแล้ว ทุกครั้งที่เขาพยายามจดจ่อ หรือมีภาพเลือนรางวาบผ่านสมอง หัวก็จะปวดเหมือนถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทง
เขาเลื่อนเปิดลิ้นชักด้านขวา หยิบกล่องยาแก้ปวดออกมาอย่างชำนาญ เทยาสองเม็ดใส่ปาก แล้วกลืนลงไปพร้อมน้ำบนโต๊ะ
“ก๊อก ก๊อก”
ประตูห้องทำงานถูกเคาะแผ่วเบา ผู้ช่วยซุนก้าวเข้ามาพร้อมปิ่นโตเก็บความร้อนอย่างดี
“คุณซาง” ผู้ช่วยซุนวางปิ่นโตอย่างระมัดระวังลงบนมุมโต๊ะทำงาน น้ำเสียงนอบน้อม “นี่คืออาหารเย็นที่คุณสวี่ให้คนเอามาส่งโดยเฉพาะ บอกว่าคุณปวดท้องบ่อย ยังไงต้องกินตอนร้อน ๆ นะครับ”
มือที่กำลังเปิดเอกสารของซางซื่อพลันหยุดนิ่ง แม้แต่หางตาก็ไม่ชายมองปิ่นโตนั่นเลยสักนิด น้ำเสียงเย็นชาราวอาบด้วยน้ำแข็ง “ทิ้งซะ”
ผู้ช่วยซุนถอนหายใจในใจ แต่มิอาจลังเลแม้แต่น้อยบนใบหน้า “ครับ คุณซาง”
เขายกปิ่นโตขึ้น กำลังหมุนตัวเตรียมออกไป เสียงไร้ไออุ่นของชายหนุ่มก็ดังไล่หลังมาอีก “ผู้ช่วยซุน อย่าให้มีครั้งหน้า”
“ครับ ผมจำไว้แล้ว”
ผู้ช่วยซุนปิดประตูไม้หนาทึบของห้องทำงาน มองปิ่นโตราคาแพงในมือแล้วอดยิ้มขื่น ๆ ไม่ได้
ปลาใหญ่กัดกัน ปลาเล็กเดือดร้อน โลกภายนอกต่างลือกันว่าคุณซางกับ “ภรรยา” รักใคร่กลมเกลียว แต่ผู้ช่วยซุนที่รู้ความจริงกลับตะโกนอยู่ในใจว่า คุณซางของพวกเขาไม่ได้แต่งงานเลยสักนิด!
ผู้ช่วยซุนเข้ามาทำงานข้างกายซางซื่อเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้น ซางซื่อเพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่หลังจากนอนป่วยไม่ได้สติอยู่บนเตียงถึงสองปีเต็ม