ซางซื่อไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้าลงอีกครั้ง แล้วเป่าเบา ๆ ตรงแผล ลมเย็นบางเบาพัดผ่านผิวที่ถลอก พาความแสบร้อนหายไป แต่ก็ส่งความรู้สึกซ่านแปลบที่ลึกล้ำกว่าอีกแบบมาด้วย
ติดพลาสเตอร์ปิดแผลอย่างประณีตแล้ว ซางซื่อก็สวมรองเท้าส้นสูงให้ชีเนี่ยนอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ยืนขึ้น
“ไม่กี่วันนี้อย่าโดนน้ำนะ” ซางซื่อเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ชีเนี่ยนหดเท้าเข้าหาชายกระโปรง รอยแดงระเรื่อที่ใบหูลามลงมาถึงข้างคอขาวผ่อง นิ้วมือบิดผ้าชายกระโปรงโดยไม่รู้ตัว เสียงเบาเบามาก
“วันนี้รบกวนรุ่นพี่แล้ว...ค่ายาเท่าไหร่คะ หนูโอนให้”
ซางซื่อลดขนตาลง สายตาจับจ้องอยู่ที่ชีเนี่ยน
คำว่า “ไม่ต้อง” เกือบจะหลุดออกไปแล้ว
แต่ซางซื่อกลับชะงัก เขาไม่ได้พูดอะไร หยิบโทรศัพท์ออกมา
ปลายนิ้วโป้งกดลงบนหน้าจอ ปลดล็อก แล้วแตะเบา ๆ สองที
แสงสีน้ำเงินหม่นจากหน้าจอสว่างขึ้น สะท้อนแนวกรามแข็งคมของเขา ซางซื่อลดข้อมือลง ยื่นโทรศัพท์ให้
ภาพคิวอาร์โค้ดนามบัตรส่วนตัวบนหน้าจอปรากฏในสายตาของชีเนี่ยน
ชีเนี่ยนชะงัก
เธอเอ่ยเตือนเสียงเบา “รุ่นพี่คะ หนูโอนโดยตรง...”
พูดไม่ทันจบ ซางซื่อก็เอ่ยขึ้นว่า “ยาให้ผู้ช่วยหลินซื้อมา ใบเสร็จอยู่ที่เขา” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ฟังดูผ่อนคลายมาก “เพิ่มวีแชทไว้ก่อน เดี๋ยวผมให้เขาส่งบิลไปแล้วคุณค่อยโอนให้ผม”
ชีเนี่ยนไม่อาจปฏิเสธได้อีก จึงหยิบโทรศัพท์ออกมา สแกนคิวอาร์โค้ดนั้น
เสียง “ติ๊ด” ดังขึ้น คำขอเพิ่มเพื่อนถูกส่งสำเร็จ
ซางซื่อมองไอคอนรูปกระต่ายที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ แววตาฉายรอยยิ้ม
“รุ่นพี่คะ งั้นหนูกลับก่อนนะ” เสียงของชีเนี่ยนเบาหวิว แฝงความเก้อเขิน
ซางซื่อละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มาที่ใบหน้าของเธอ
“เดินไหวไหม” ซางซื่อถาม
ชีเนี่ยนรีบผงกศีรษะอย่างลุกลี้ลุกลน “ไหวค่ะ ไหว”