มหาวิทยาลัยหัวจิงกำลังจะจัดงานศิษย์เก่าดีเด่นกลับมาให้โอวาท เมื่อบัตรเชิญถูกส่งถึงมือซางซื่อ ภาพเงาร่างในชุดขาวสะอาดก็ผุดขึ้นในสมองอย่างไม่อาจยับยั้ง
หลายวันมานี้ เขาเอาแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อให้ลืมเลือนภาพนั้น แต่เงาร่างนั้นกลับหยั่งรากลึกเกินจะถอน
ซางซื่อถอนหายใจ กระตุกมุมปากอย่างขมขื่น
เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องหวานซึ้งอย่างรักแรกพบจะเกิดกับตัวเอง แต่ชีวิตจริงกลับตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่แรกเห็น โดยที่ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อ
และอีกฝ่ายอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีตัวตน ถึงจะรู้ก็คงไม่ต่างอะไร เพราะเธอมีแฟนแล้ว
"คุณซาง จะไปไหมครับ?" ผู้ช่วยถามอย่างระมัดระวัง
ซางซื่อจ้องบัตรเชิญเนิ่นนาน ปลายนิ้วลูบไล้แผ่นกระดาษเบา ๆ ก่อนโยนมันลงบนโต๊ะ เสียงแหบพร่า "ไป"
อย่างน้อยก็ขอแค่มองดูเธออีกสักครั้งจากระยะไกล เขาอยากรู้ว่าตัวเองเสียสติไปแล้วจริง ๆ หรือเปล่า
วันงาน หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยหัวจิง
ซางซื่อนั่งอยู่แถวหน้าที่นั่ง เขานั่งหลังตรงสง่า ในชุดสูทสั่งตัดสีเข้มเข้ารูปที่ขับเน้นโครงไหล่และแผ่นหลังให้ดูเข้มแข็งเด็ดขาด ใบหน้าคมคายลุ่มลึก คิ้วเฉียบ แววตาสีเข้ม ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง แนวกรามสันคม
เขานั่งอยู่ตรงนั้นราวกับคนละโลกกับทุกอย่างรอบตัว ใครเห็นเป็นต้องคิดว่าเขามาเพื่อเซ็นสัญญามูลค่าเป็นร้อยล้าน ไม่ใช่มาแบ่งปันประสบการณ์ความสำเร็จ
เหล่านักศึกษาพากันสังเกตเห็นเขาตั้งแต่แรก เสียงซุบซิบดังกระเพื่อมจากด้านหลัง
"เฮ้ย รุ่นพี่คนไหนเนี่ย หล่อเหมือนหลุดออกมาจากนิยาย"
"แกตาถั่วหรือเปล่า นั่นซางซื่อรุ่นพี่คณะบริหารธุรกิจ รุ่น 15 ตอนนี้เป็นประธานบริหารกลุ่มบริษัทซางแล้ว"
"ให้ตายสิ...นั่งอยู่หอประชุมเดียวกันแท้ ๆ ทำไมเขาดูหล่อเหมือนแยกเลเยอร์ออกมาต่างหาก"