หลายวันติดต่อกัน ซางซื่อแอบส่งรูปมาให้ชีเนี่ยนอยู่ทุกวัน และทุกรูปก็จะเผยให้เห็นส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเขาโดยไม่มีข้อยกเว้น
อีกอย่าง ตั้งแต่คืนนั้นที่เขาส่งข้อความเสียง ซางซื่อก็ไม่เคยส่งข้อความเป็นตัวอักษรให้ชีเนี่ยนอีกเลย
เขาทำตามที่พูดไว้ ทุกข้อความเป็นเสียงทั้งหมด
เสียงทุ้มต่ำดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ แทรกด้วยลมหายใจแผ่วเบา ราวกับห่อหุ้มด้วยเสน่ห์เย้ายวน—
ซางซื่ออยากเจอชีเนี่ยนแน่นอน
แต่เขากลัวว่าถ้าพูดออกไปตามอำเภอใจ ชีเนี่ยนจะปฏิเสธ
ในวันที่เก็บกดความคิดถึงเอาไว้ ทุกครั้งที่ชีเนี่ยนเงียบหายไปสักพักไม่ตอบข้อความ ซางซื่อก็อดคิดไม่ได้ว่า—
เธอกำลังคุยกับแฟนเก่าในอนาคตคนนั้นของเธออยู่หรือเปล่า?
ความคิดนี้เหมือนหนามเล็ก ๆ ทิ่มแทงอยู่ในหัวใจของซางซื่อ ทำให้ปวดร้าวอยู่ตลอดเวลา
—แต่โชคดีที่โอกาสมาถึงเร็วกว่าที่เขาคิด
บ่ายวันอาทิตย์ ห้องประชุมของกลุ่มบริษัทซาง
ซางซื่อนั่งอยู่ตรงตำแหน่งหัวโต๊ะ นิ้วเรียวสวยวางอยู่บนโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
เสียงเตือนข้อความพิเศษดังขึ้นอย่างกะทันหันในห้องประชุมที่เงียบสงัด
ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาจ้องไปที่หัวโต๊ะอย่างพร้อมเพรียง
ซางซื่อเมินสายตาทั้งหมด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูโมเมนต์ของชีเนี่ยน ก็เห็นโพสต์ที่เธอเพิ่งลงเมื่อหนึ่งนาทีก่อน
ข้อความว่า: ผลงานใหม่ เปิดประมูลที่ 100,000
แนบรูปถ่ายแหวนเงินวงหนึ่ง ดีไซน์แปลกตา เถาไม้เงินพันเกี่ยวหยดเพชรเล็ก ๆ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ชีเนี่ยนก็เดินออกมา ผมยังเปียกหมาด ๆ พาดอยู่บนบ่า มีไอน้ำบางเบา เธอใช้ผ้าขนหนูเช็ดปลายผมไปด้วยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วย