[ฉู่อวี้จือ]: คุณแม่เจียงฝากของมาให้คุณ ผมจะเอาไปส่งให้พอดี กลับกับผมเลยได้ไหม
ซังอู้มองอยู่สองวินาที มุมปากก็ยกขึ้นน้อย ๆ เจียงหลีชอบเธอมาก สองคนคุยกันบ่อย ๆ เธอไม่เคยได้ยินว่าอีกฝ่ายจะฝากอะไรมาให้เลยสักนิด
ข้ออ้างแม้จะโจ่งแจ้ง แต่ก็แฝงความตั้งใจ ซังอู้ตอบกลับไปคำเดียวว่า "ได้"
เก็บมือถือแล้วรีบสาวเท้าไปหาฟางถัง กระซิบเบา ๆ ว่า "ถังถัง พอดีฉันมีธุระนิดหน่อย ไปกับพวกเธอไม่ได้แล้วนะ ไว้เจอกันที่แคมป์เลย"
ฟางถังนั้นตัวแม่เรื่องชาวบ้าน ซังอู้ผิดปกติแค่นิดเดียวไม่มีทางรอดสายตาเธอไปได้ เธอเลิกคิ้วขึ้น ลากเสียงยาว "โอ้ะ — ธุระนี่ชื่อฉู่อวี้จือสินะ"
เหอเวยโผล่หัวออกมาจากเบาะนั่งข้างคนขับ ยิ้มตาหยีเสริมให้อีกประโยค "มีธุระน่ะ — จะมีธุระอะไรกันล่ะจ๊ะ"
ซังอู้ถูกพวกเธอล้อจนปลายหูแดงก่ำ แสร้งทำเป็นโกรธ ถลึงตาใส่ทั้งคู่ "ไม่ใช่สักหน่อย"
ฟางถังนั่งพาดอยู่ที่ขอบหน้าต่างรถ มองตามแผ่นหลังของเธอ จิ๊จ๊ะเบา ๆ "ปากแข็งนัก หูแดงเชียว"
เหอเวยหัวเราะแล้วหดตัวกลับเข้าไปนั่งในรถ
ซังอู้เดินมาถึงประตูทิศใต้ รถเบนท์ลีย์สีดำจอดรออยู่ริมถนนเรียบร้อยแล้ว
ฉู่อวี้จือยืนพิงอยู่ที่ประตูฝั่งคนขับ สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว กางเกงลำลองสีเข้ม รองเท้าผ้าใบ ยืนปล่อยตัวตามสบาย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ก้มหน้ามองมือถือ ดูสะอาดสะอ้านและสดชื่น