“ไปกินข้าวกันไหม” เขาถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล
ซังอู้เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “ดีเลย—”
พูดยังไม่ทันจบ จู่ ๆ เธอก็ชะงักไป เธอหันไปทางสนามกีฬา เฉียวอินก็หยุดวิ่งเช่นกัน กำลังเดินช้า ๆ อยู่บนลู่วิ่ง
ซังอู้หันกลับมา พูดกับฉู่อวี้จือว่า “ฉันมากับรูมเมทน่ะ ต้องไปบอกเธอสักหน่อย”
เธอวิ่งไปหาเฉียวอิน ฝีเท้าเบาบาง ผมเปียสะบัดไปมาด้านหลัง
“เฉียวอิน” เธอหยุดตรงหน้าเฉียวอิน หายใจหอบเล็กน้อย “ฉันจะไปกินข้าวแล้วนะ เธอไปด้วยกันไหม”
สายตาของเฉียวอินมองข้ามไหล่ของซังอู้ไปยังฉู่อวี้จือที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงอรุณ รอคอยอย่างเงียบ ๆ ชุดวอร์มสีดำ รูปร่างสูงสง่า
เธอรู้ว่านั่นคือฉู่อวี้จือ เช่นเดียวกับซังอู้ เขาคือบุคคลที่ถูกพูดถึงบ่อย ๆ ในบอร์ดสนทนา
เฉียวอินดึงสายตากลับมา หลุบตาลง ส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่ล่ะ ฉันขอวิ่งต่ออีกหน่อย”
ซังอู้มองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรต่อ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “งั้นฉันไปก่อนนะ”
เธอหันหลังวิ่งกลับไปหาฉู่อวี้จือ เงยหน้าพูดอะไรบางอย่างกับเขา ฉู่อวี้จือพยักหน้าเล็กน้อย ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปทางประตูสนามกีฬา
ซังอู้เดินอยู่ทางขวามือของเขา ผมเปียแกว่งไกวเบา ๆ ด้านหลัง บางครั้งเอียงศีรษะพูดกับเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ฉู่อวี้จือก้มศีรษะลงเล็กน้อยฟังเธอพูด เส้นกรอบหน้าด้านข้างดูอ่อนโยนขึ้นท่ามกลางแสงอรุณ