มือของชูอวี้จือเลื่อนจากเอวของเธอไปที่แผ่นหลัง ฝ่ามือแนบกับแนวสันหลัง กดร่างเธอเข้ามาในอ้อมกอด ซังอู้ขาอ่อนยืนแทบไม่ไหว ถอยหลังเซไปหนึ่งก้าว ชูอวี้จือก้าวตามไป ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมคลายจากกัน
ข้อพับขาของซังอู้แตะเข้ากับขอบเตียง ร่างทั้งร่างทรุดลงนอนหงาย ชูอวี้จือเอามือข้างหนึ่งรองท้ายทอยเธอไว้ อีกข้างยันข้างตัวเธอ ทั้งสองล้มลงไปในกองผ้าปูที่นอนสีขาวด้วยกัน
มือของชูอวี้จือเลื่อนขึ้นจากข้างเอว นิ้วของซังอู้ขยุ้มเสื้อตรงหน้าอกเขา หายใจหนักขึ้นเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าเป็นมือใครไปโดนรีโมตแอร์ ตกพื้นดังแปะ ทั้งคู่ชะงักไปพร้อมกัน
ซังอู้ลืมตา มองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ในดวงตาของเขามีเงาสะท้อนของเธอ มืดทะมึน ราวกับซ่อนเปลวไฟเอาไว้
เธอยื่นมือออกไปดันอกเขาเบาๆ เสียงแผ่วเบา หอบหายใจหวิวๆ "...พี่อวี้จือ"
ชูอวี้จือหยุดนิ่ง หน้าผากแตะหน้าผากเธอ ลมหายใจยังไม่สงบ เป่ารดลงบนใบหน้าเธอถี่รัวร้อนผ่าว
ทั้งสองคนคลุกคลีกันในโฮมสเตย์พักใหญ่ กว่าจะออกมาได้ พระอาทิตย์ตกก็ย้อมทั้งถนนเป็นสีส้มแสด
พวกเขาเดินไปช้าๆ ริมทะเลสาบหลิวที่อยู่นอกเมืองเก่า มองออกไปไกลๆ ก็เห็นเงาภูเขาในแสงสนธยาเลือนรางเป็นสีครามเข้ม
ซังอู้หันไปมองชูอวี้จือที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นว่าเขากำลังมองเธออยู่ จึงถามยิ้มๆ ว่า "พี่อวี้จือมีความสุขไหมวันนี้"
ชูอวี้จือมองเธอ น้ำเสียงจริงจัง "มีลูกน้อยอยู่ด้วย ทุกวันก็มีความสุข"
ซังอู้เขย่งเท้า แตะจูบที่ริมฝีปากเขา ถอยออกมาเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้น "หวานสมเป็นจริงๆ เลย"
พูดจบก็จะถอย แต่ชูอวี้จือไม่ยอมปล่อยมือ รั้งเอวเธอไว้ไม่ให้ขยับ ก้มศีรษะตามลงมาใหม่ ซังอู้ยื่นมือยันอกเขาไว้ ดันเบาๆ ส่ายหน้า เสียงอ่อนนุ่ม มีรอยยิ้ม "ไม่ได้นะ รางวัลจบแค่นี้"