ตั้งแต่รู้ว่าซังอู้คือ "อู้" ความริษยาของเฉียวอินที่มีต่อเธอก็เปลี่ยนเป็นความเกลียดชังโดยสิ้นเชิง
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมซังอู้ถึงต้องขัดขวางเธออยู่เรื่อย ที่โรงเรียน ซังอู้เป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย ไม่ว่าไปไหนก็เป็นจุดสนใจ ส่วนเธอเป็นแค่เงาที่ได้แต่หลบอยู่มุมมืด
เพื่อนร่วมห้องชอบอยู่กับซังอู้มากกว่า เพื่อนร่วมชั้นชอบห้อมล้อมซังอู้ แม้แต่ในเกม "อวี้" ที่พูดน้อยและเธอได้แต่แหงนมองด้วยความเคารพ ก็คือฉู่อวี้จือที่ชอบซังอู้
ทำไมกัน?
แค่เพราะใบหน้านั่นหรือ?
เฉียวอินหยิบกระจกบานเล็กบนโต๊ะทำงานขึ้นมา เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าหนึ่ง ความจริงแล้วเธอไม่ได้ขี้เหร่เลย โครงหน้าดี คิ้วและตาเรียวยาวดูสะอาด เพียงแต่โรคอ้วนที่เกิดจากการกินยานานปีทำให้ใบหน้าเธอดูบวมเล็กน้อย
เธอจ้องมองใบหน้าในกระจก ในใจพลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา ถ้าหากเปลี่ยนใบหน้านี้ให้เป็นของซังอู้ล่ะ?
ถ้าเธอมีใบหน้าแบบนั้นบ้าง เธอจะได้ใช้ชีวิตเหมือนซังอู้ไหม?
ทุกคนจะชอบเธอ "อวี้" ในเกมจะไม่ลบเพื่อนเธอ ฉู่อวี้จือในโลกจริงจะไม่มองข้ามเธอไป
เธอจะถูกมองเห็น
เฉียวอินจ้องเงาตัวเองในกระจก นิ้วมือค่อยๆ กำขอบกระจกแน่นขึ้น ความคิดนั้นเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่ร่วงหล่นลงสู่มุมมืดที่สุดของหัวใจ หยั่งรากอย่างเงียบเชียบ และเติบโตอย่างบ้าคลั่ง
ซังอู้ไม่ได้มาบริษัทหลายวันแล้ว
ฉู่อวี้จือนั่งอยู่ในห้องทำงาน เปิดแฟ้มเอกสารไว้ตั้งนาน แต่ก็อ่านไม่เข้าหัวสักตัว มือถือวางอยู่มุมโต๊ะ จอดับสนิท เงียบกริบ