ภายในห้องส่วนตัวเงียบสนิท
ซางซื่อยังคงจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาให้เขา แต่แนวกรามที่ขบแน่นและแรงกดดันต่ำที่แผ่ซ่านรอบตัวยิ่งหนาวเหน็บนั้น ได้ตอบคำถามได้ดีที่สุดแล้ว
“ให้ตายสิ!” หานฉีอดสบถออกมาไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่ากระดิ่งทองแดง “อกหักจริง ๆ เหรอ?! ไม่ใช่สิ เพื่อน นายนี่ต้นไม้เหล็กออกดอกแล้วเหรอ? ไม่สิ ฉันไม่รู้เลยว่านายคิดตกหลุมรักใครตั้งแต่เมื่อไหร่ แม่สาวสวรรค์องค์ไหนกันแน่ ถึงเล่นงานซางซื่อนายให้เป็นสภาพนี้ได้? คงไม่ใช่เซียนสวรรค์ที่ลงคาถารักมาล่ะสิ?”
เซียนสวรรค์หรือ?
ซางซื่อชะงักไปเล็กน้อย ในสมองที่ถูกสุราทำให้มึนงง ภาพเงาสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกแสงสปอตไลท์สาดส่องในงานเลี้ยงต้อนรับนักใหม่ก็ผุดขึ้นมาเอง
เด็กสาวหมุนตัวร่ายรำท่ามกลางแสงและเงา ราวกับหงส์ขาวผู้สูงศักดิ์ เพียงชั่วพริบตาก็ย่ำเหยียบเหตุผลทั้งหมดที่เขาเคยภาคภูมิใจจนแหลกสลาย
นึกถึงใบหน้าอันงดงามอ่อนโยนนั้น น้ำแข็งในดวงตาของซางซื่อที่ไม่มีวันละลายพลันมีทีท่าจะอ่อนลง ความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต คืบคลานขึ้นแต้มที่หางคิวอย่างเงียบงัน
เห็นซางซื่อเป็นแบบนี้ หานฉีรู้สึกเพียงว่าเขาถูกอะไรบางอย่างเข้าสิง
“แกเป็นใคร รีบออกจากร่างซางซื่อเดี๋ยวนี้”
ซางซื่อมองหานฉีด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังมองคนโง่
หานฉีนั่งลงอีกครั้ง มองดูท่าทางของซางซื่อ แล้วก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาในหัว
เขาขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ เก็บท่าทางกะล่อนเมื่อครู่ แล้วทำสีหน้าจริงจังขึ้นมา “เฮ้อ เอาจริง ๆ นะ คุณปู่ของนายไม่ใช่กำลังจับคู่นายกับของปลอมนั่นอยู่หรอกเหรอ? ท่านจะยอมเรื่องนี้หรือ?”
ซางซื่อเมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็เย็นชืดในทันที ไออุ่นน้อยนิดที่หายากในดวงตาถูกแช่แข็งในพริบตา
เขาเล่นแก้วเปล่าในมือ เสียงแหบเย็นราวกับจุ่มน้ำแข็ง “ผมไม่มีทางแต่งกับเธอ”
“ก็ดี——” หานฉีเพิ่งจะโล่งอก
ทันใดนั้น ก็ได้ยินซางซื่อพูดเสริมอย่างไม่ยี่หระว่า “ถ้าคุณปู่ชอบเธอขนาดนั้น ผมก็ไม่รังเกียจที่จะมีคุณยายที่เด็กกว่าผมอีกสองสามปีหรอกนะ”