แสงตะวันในวันเสาร์ปราศจากความหนาวจับใจของต้นฤดูใบไม้ร่วง กลับอบอวลด้วยไออุ่นละมุนที่โปรยปรายไปทั่วถนนหนทาง
ตอนที่ชีเนี่ยนเดินออกจากประตูทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัยหัวจิง เพียงชำเลืองมองก็เห็นรถไมบัคสีดำคันนั้นจอดอยู่ริมทาง และชายร่างสูงที่พิงประตูรถอย่างเกียจคร้าน
วันนี้ซางซื่อสวมโค้ตขนแกะสีเทาเข้มตัดเย็บประณีต ทับด้วยเสื้อคอเต่าสีดำเนื้อบาง รูปร่างสูงโปร่งถูกขับเน้นด้วยเสื้อโค้ตอย่างงดงาม เขาดูเปล่งประกายความเย็นยะเยือกหยิ่งทะนงในทีแบบชายหนุ่มผู้ใหญ่เต็มที่
บังเอิญเหลือเกิน วันนี้ชีเนี่ยนก็สวมโค้ตขนแกะสีเทาอ่อนเช่นกัน ผมยาวสลวยดำขลับปล่อยสยายด้านหลัง ยามลมอ่อนพัดผ่าน ปอยผมพลิ้วไหวเบา ๆ
ทั้งสองยืนด้วยกัน โทนสีเดียวกัน รูปลักษณ์โดดเด่น เข้ากันอย่างเหมาะเจาะราวกับแม้แต่อากาศรอบกายยังมีฟองอากาศสีชมพูผุดพราย
ชีเนี่ยนเดินไปถึงข้างกายซางซื่อ เงยหน้าขึ้น แววตาใสกระจ่างยิ้มระรื่น "ขอบคุณพี่ที่มารับหนูโดยเฉพาะเลยค่ะ รอนานไหมคะ"
"ไม่หรอก พึ่งถึง" ซางซื่อมองหญิงสาวตรงหน้าที่ยิ้มแย้มงดงาม หัวใจก็รู้สึกถึงความระทวยที่ควบคุมไม่ได้อีกครั้ง
ว่าแล้วเขาก็หันกายไปเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งให้ชีเนี่ยนอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด กระทั่งยังยกมือป้องขอบหลังคารถอย่างนอบน้อม
เมื่อปิดประตูรถ ซางซื่อก็เดินอ้อมหน้ารถมานั่งที่ฝั่งคนขับ
"ถึงหอศิลป์น่าจะใช้เวลายี่สิบนาทีกว่าได้ ถ้าเธอง่วงก็หลับตาพักสักหน่อยนะ" ซางซื่อสตาร์ตรถพลางหันไปบอก
ชีเนี่ยนส่ายหน้า หันมองเขา น้ำเสียงซาบซึ้งใจ "ตั๋วนิทรรศการของซีมงนี่แย่งยากมากเลยใช่ไหมคะ หนูไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไงเลย"
"อย่ากดดันตัวเองขนาดนั้น" ซางซื่อมองตรงไปข้างหน้า มือทั้งสองวางบนพวงมาลัยอย่างมั่นคง น้ำเสียงเป็นกันเองพร้อมรอยยิ้ม "ฉันแค่รู้สึกว่าเราเข้ากันได้ดีเหลือเกิน ดีใจจังที่ได้เป็นเพื่อนกับเธอ"