ผู้ช่วยหลินจองร้านอาหารลับที่เงียบสงบไว้ บรรยากาศร่มรื่น นอกหน้าต่างมีน้ำตกจำลองไหลริน ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นไม้จันทน์
หลังจากนั่งลง ซางซื่อก็ทำตัวสุภาพบุรุษคอยตักอาหารให้หล่อน บทสนทนาก็อยู่แค่ในขอบเขตเหมาะสม หมุนอยู่รอบเรื่องการออกแบบจิวเวลรี่ เขาไม่เพียงตั้งใจฟัง แต่ยังถามคำถามคมกริบตรงประเด็นเป็นระยะ
มื้อนี้ทั้งสองฝ่ายต่างเพลิดเพลิน
ทันทีที่ชีเนี่ยนคิดจะจบบทสนทนา โทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะก็สั่นดังขึ้น
หน้าจอสว่าง แสดงชื่อสายเข้า: [เจียซู่]
ซางซื่อที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับชีเนี่ยนชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที เขาคงพอเดาได้ว่านี่คือใคร
ชีเนี่ยนเหมือนจะไม่รู้ถึงความผิดปกติของเขา รับสายตรงๆ น้ำเสียงอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว "ว่าไง เจียซู่"
"พี่สาว อยู่ไหนน่ะ" เสียงสดใสของชายหนุ่มลอดจากลำโพง "แม่ฝากของมาให้พี่นิดหน่อย เป็นของโปรดพี่ทั้งนั้นเลย เดี๋ยวผมเอาไปให้ตอนนี้เลยไหม"
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของซางซื่อ ชีเนี่ยนก็พยักหน้าเชิงขอโทษ แล้วลุกเดินไปข้างหน้าต่าง
พวกเขาสองคนถูกกั้นด้วยฉาก ซางซื่อไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดอะไร ได้ยินแต่เสียงนุ่มนวลของชีเนี่ยน น้ำเสียงมีแววสนิทสนม
นั่นคือสิ่งที่ไม่เคยมีเมื่อเผชิญหน้ากับซางซื่อ
"ก็ตกลงตามนี้ล่ะ เธอกลับไปรอที่หอพักก่อนนะ ทางฉันยังกินข้าวกับเพื่อนอยู่ อีกสักครึ่งชั่วโมงคงได้กลับ"
เพื่อน
ซางซื่อครุ่นคิดคำนี้อยู่ในใจ
ใช่ เขาเป็นเพียงรุ่นพี่ที่เจอแค่สองครั้งและไม่ค่อยสนิทนัก คำว่าเพื่อนอาจใช้เพื่อไม่ให้แฟนเข้าใจผิดก็ได้