แสงยามเช้าสาดผ่านช่องม่านที่ปิดไม่สนิทลงบนเตียงกว้าง
ชีเนี่ยนค่อย ๆ ลืมตา เธอขยับตัวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว กลับพบว่าตัวเองถูกโอบกอดไว้แน่นในอ้อมแขนของร่างกำยำ
เมื่อรู้สึกถึงแขนข้างหนึ่งพาดบนเอว ชีเนี่ยนนิ่งงันไปสองวิ เธอเอื้อมมือออกไปหมายจะผลักคนตรงหน้าออกอย่างลนลาน แต่ข้อมือกลับถูกมือใหญ่จับไว้ได้กลางอากาศอย่างแม่นยำ
“อือ…” ซางซื่อเปล่งเสียงครางต่ำ เขาฉวยโอกาสจับมือเธอกดไว้บนอกกว้างที่แข็งแกร่งและอบอุ่น
เขายังคงหลับตา แขนกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ดึงร่างของชีเนี่ยนเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ปลายคางวางลงบนศีรษะเธออย่างเป็นธรรมชาติ เสียงยังแหบพร่า “ลูกน้อย นอนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวฉันไปทำอาหารให้…”
เดิมทีชีเนี่ยนยังงัวเงีย แต่เมื่อผิวเนื้อของคนทั้งสองแนบชิดกัน ในวินาทีนั้นเธอก็ตื่นเต็มตา
ให้ตายเถอะ! เธอกับซางซื่อกำลังเนื้อแนบเนื้อกันใต้ผ้าห่ม ทั้งคู่ไม่สวมอะไรเลยสักชิ้น!
เธอสะบัดออกจากอ้อมกอดของซางซื่อแรง ๆ เอื้อมมือไปผลักอกเขา ต้องการจะถอยกลับมาอยู่ในระยะห่างที่ปลอดภัย
“ซางซื่อ!” น้ำเสียงเธอเจือแววขัดเขิน “เรา…เรา…ทำไมเราถึงมานอนเตียงเดียวกันได้?!”
หลังจากถูกเธอผลัก ซางซื่อก็ค่อย ๆ ลืมดวงตาสีดำล้ำลึกคู่นั้นขึ้นในที่สุด
เมื่อเห็นชีเนี่ยนหดตัวอยู่มุมเตียงราวกับกระต่ายน้อยตื่นตระหนก หางตาของซางซื่อก็ตกลงทันทีเหมือนหมาพันธุ์ใหญ่ที่ถูกทอดทิ้ง เขาเม้มปาก น้ำเสียงเจือความน้อยอกน้อยใจ “ลูกน้อย เมื่อคืนคุณกินผมเรียบร้อยไปแล้ว ตอนนี้คุณจะใส่กางเกงแล้วไม่จำอะไรเลยหรือ?”
“คุณพูดอะไรไร้สาระ! ฉันเปล่า…” ชีเนี่ยนโต้กลับโดยสัญชาตญาณ แต่ยังพูดไม่ทันจบ ภาพเลือนรางหลายฉากที่ชัดเจนอย่างประหลาดก็พลันแล่นเข้ามาในหัว
เมื่อคืน เพราะดื่มเหล้าเข้าไป เธอไม่เพียงแต่ขึ้นคร่อมเขาเอง แต่ยังกัดลูกกระเดือกเขาอีกด้วย หลังจากนั้น…หลังจากนั้นก็คือความบ้าคลั่งที่ไร้การควบคุมโดยสิ้นเชิง
เมื่อนึกถึงภาพอันน่าอับอายจนหน้าแดงขึ้นมาได้ ชีเนี่ยนก็หน้าแดงซ่านไปทั้งร่าง ตั้งแต่แก้มไล่ลงไปถึงต้นคอ
เมื่อเห็นท่าทางขวยเขินจนอยากจะมุดลงดินของเธอ ซางซื่อก็อดหัวเราะเบา ๆ ออกมาไม่ได้