“ชีเนี่ยนของ…ซางซื่อ?” ชีเนี่ยนเหมือนถูกคำถามนี้ทำให้จนแต้ม
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจ้องซางซื่อด้วยสีหน้าฉงนใจอย่างหนัก “ชีเนี่ยนคือใคร?”
เสียงหัวเราะในอกของซางซื่อเก็บกดไว้ไม่อยู่แล้ว เขาหัวเราะเสียงต่ำ แววตาอาบด้วยความเอ็นดูที่เอ่อล้นจนแทบทะลัก “ชีเนี่ยนน่ะ…ชีเนี่ยนคือลูกน้อยของฉัน”
ประโยคนี้ดูจะซับซ้อนเกินไป ทำให้ชีเนี่ยนงุนงงไปหมด เธอขมวดจมูกด้วยความรำคาญ รู้สึกว่าเสียงหัวเราะทุ้มต่ำข้างหูนี่รบกวนการนอนหลับของเธอจริง ๆ
นิ่งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ยื่นมือเล็กขาวนุ่มออกมา “เพียะ” หนึ่งทีตบลงบนแก้มของซางซื่อ
ชีเนี่ยนบ่นพึมพำว่า “เธอนี่เสียงดังจัง…”
ซางซื่อที่ถูกตบไม่เพียงไม่โกรธแม้แต่น้อย กลับเหมือนได้รับรางวัลอันยิ่งใหญ่ รีบหน้าด้านขยับเข้าไปใกล้ แนบแก้มข้างที่ถูกตบเข้ากับอุ้งมือของเธอ ถูเบา ๆ อย่างคลอเคลีย จงใจลดเสียงต่ำลง เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมอย่างออดอ้อน “ขอโทษนะลูกน้อย ฉันนี่แหละที่เสียงดังเอง ยกโทษให้ฉันนะ ได้ไหม?”
น้ำเสียงทุ้มห้าวนั้น พร้อมเสน่ห์ดึงดูดชวนเคลิ้ม ในค่ำคืนที่เงียบงันยิ่งทำให้หัวใจเต้นระทวย
ชีเนี่ยนดูจะถูกน้ำเสียงนั้นสะกดจิตเข้าให้แล้ว เธอหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วลูบไล้แก้มของซางซื่ออย่างไม่รู้ตัว มุมปากยกยิ้มขึ้น “เสียงของเธอ…มันดีจังเลยนะ”
ซางซื่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจะยิ่งทวีคูณ เข้าไปใกล้ใบหูของชีเนี่ยนอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนใบหูของเธอ ใช้น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั่นค่อย ๆ เอ่ยว่า “ในเมื่อลูกน้อยชอบ งั้นต่อจากนี้ไป…ฉันทำให้ฟังทุกวันเลยนะ ได้ไหม?”