“แม่! หนูกลับมาแล้ว——”
โจวเจียซู่ยังไม่ทันก้าวเข้าบ้าน เสียงอันดังก็ลอยเข้ามาก่อนแล้ว “วันนี้พี่สาวโทรมาบ้างรึเปล่าคะ?”
เสียงของเขาหยุดกึกทันทีที่ผลักประตูเข้าไป
“เจียซู่ พี่เอง” ชีเนี่ยนเอ่ยเสียงนุ่มนวล ดวงตายังแดงก่ำเล็กน้อย ดูออกทันทีว่าเพิ่งร้องไห้มา
โจวเจียซู่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ถุงพลาสติกที่ถือในมือร่วงหล่นลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง เบ้าตาของเขาแดงก่ำในชั่วพริบตา ก่อนจะพุ่งเข้าไปสวมกอดชีเนี่ยนแน่นราวกับเด็กน้อยแสนน้อยใจ!
“พี่สาว!” ในน้ำเสียงของโจวเจียซู่มีเสียงสะอื้นปนชัดเจน “ในที่สุดพี่ก็กลับมา...”
ชีเนี่ยนถูกเขาชนจนถอยหลังไปเกือบก้าว ซางซื่อที่อยู่ด้านหลังสายตาว่องไวประคองเอวเธอไว้เบาๆ
“ยังทำตัวเป็นเด็กน้อยอยู่อีกนะ?” ชีเนี่ยนส่ายหน้ายิ้มๆ ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังโจวเจียซู่เบาๆ “ปล่อยพี่เร็ว จะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”
“ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ผมเรียนจบแล้ว...” โจวเจียซู่สูดจมูกฟืดฟาด แล้วยืดตัวออกจากอ้อมกอดอย่างขัดเขินเล็กน้อย
ยังพูดไม่ทันจบ สายตาเขาก็กวาดไปด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อมองเห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาของซางซื่อชัดๆ แววตาอ่อนโยนในตาของโจวเจียซู่ก็จางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาแข็งกร้าวที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรูและความระแวดระวัง
เขาลุกขึ้นยืนปราดเข้าไปบังด้านหน้าชีเนี่ยน จ้องเขม็งไปที่ซางซื่อ มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นเป็นหมัด
“ใครให้แกมาบ้านฉัน!” โจวเจียซู่กัดฟัน น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความโกรธอย่างเหลือล้น “บ้านฉันไม่มีใครต้อนรับแก ไสหัวไป!”
“เจียซู่!” ชีเนี่ยนตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของเขา รีบลุกขึ้นยืน แล้วดึงแขนเสื้อโจวเจียซู่เบาๆ น้ำเสียงแฝงความไม่เห็นด้วย “อย่าทำแบบนั้น มีอะไรก็ค่อยๆ พูดดีๆ นะ”
โจวเจียซู่หันขวับมามองอย่างไม่อยากเชื่อ มองดูผู้เป็นพี่สาวที่เอาแต่เข้าข้างซางซื่อ ในตาฉายแววไม่ยอมจำนน
“พี่สาว ทำไมยังช่วยเขาอยู่อีก!” โจวเจียซู่ชี้ไปที่ซางซื่อ หางตาแดงก่ำด้วยความโกรธ “พี่ลืมไปแล้วเหรอ เพราะเขาแท้ๆ พี่ถึงต้องไปอยู่ต่างประเทศคนเดียวเปล่าเปลี่ยวถึงสี่ปี เทศกาลไหนๆ ก็กลับบ้านไม่ได้สักครั้ง! เขาใช้ชีวิตสุขสบายเป็นคุณชายใหญ่อยู่ในประเทศ คิดว่าพี่เป็นอะไร?”