ซางซื่ออยู่ที่อันเฉิงสามวัน
เขาไม่เพียงย้ายพ่อของชีเนี่ยนไปห้องวีไอพีระดับสูงในโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดของอันเฉิง แต่ยังจ้างทีมพยาบาลมืออาชีพที่สุดมาดูแล ส่วนครอบครัวจอมวางอำนาจนั่น ก็ถูกประกาศล้มละลายภายในสามวัน เด็กอ้วนคนนั้นก็ถูกส่งตัวไปสถานพินิจตามกฎหมาย
ซางซื่อแสดงออกต่อหน้าหลีซิ่วอวี้อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ราวกับเป็นลูกชายแท้ ๆ ที่คอยดูแลอย่างดี หลีซิ่วอวี้เห็นก็ปลื้มใจ สุดแสนพอใจกับ "ว่าที่ลูกเขย" คนนี้
น่าเสียดายที่ทางหัวจิงเกิดเรื่องฉุกเฉิน ซางซื่อจำต้องยุติการอยู่ที่อันเฉิงก่อนกำหนด รีบบินกลับไปจัดการงานที่บริษัท
หลังจากอาการบาดเจ็บของพ่อชีเนี่ยนคงที่แล้ว หลีซิ่วอวี้ก็ไม่รอช้า รีบ "ไล่" ชีเนี่ยนและโจวเจียซู่กลับหัวจิงทันที โดยอ้างว่าไม่ควรให้เสียการเรียน
ก่อนขึ้นเครื่อง ชีเนี่ยนมองข้อความยาวเป็นพรวนที่ซางซื่อส่งมาในมือถือ เม้มปากยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็ส่งข้อมูลเที่ยวบินของตัวเองไปให้เขา
สนามบินนานาชาติหัวจิง
ชีเนี่ยนกับโจวเจียซู่เพิ่งเข็นรถกระเป๋าออกมาจากโถงผู้โดยสาร ก็เห็นผู้ชายโดดเด่นสุดสายตาคนหนึ่งยืนอยู่ในฝูงชน
วันนี้ซางซื่อสวมเทรนช์โค้ตผ้าเนื้อนุ่มสีกากี ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว รูปร่างสูงใหญ่ดูดีจนคนรอบข้างมองตามไม่หยุด แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือช่อกุหลาบแดงช่อใหญ่ที่เขาถือในอ้อมแขนจนแทบบังครึ่งตัว
เมื่อเห็นชีเนี่ยนออกมา แววตาเรียบเฉยของซางซื่อพลันเปล่งประกาย รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะก้าวขายาวตรงเข้ามาหาเธอ
ชีเนี่ยนชะงักไปชั่วขณะ แล้วรีบเดินเข้าไปหา รับดอกไม้ในมือเขามาถืออย่างเป็นธรรมชาติ ก้มหน้าลงดมเบา ๆ ก่อนถามเสียงแผ่วว่า "งานที่บริษัทยังไม่เสร็จไม่ใช่เหรอ มาถึงสนามบินตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เพิ่งถึงได้ไม่นานนี่เอง" ซางซื่อคว้ามือข้างที่ว่างของเธอขึ้นมากุมไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบวนที่หลังมือเธออย่างอาลัยอาวรณ์ "อยากเจอเธอเร็ว ๆ"
ทั้งสองเดินนำไปแบบไม่สนใจสายตาใคร หยาดเยิ้มหยดฟองฟู่สีชมพูแทบจะล้นทะลักฟ้า
ส่วนคนที่เดินตามหลังถือกระเป๋าใบละมืออย่างโจวเจียซู่ มองแผ่นหลังที่แปะกันแน่นของทั้งคู่แล้วกลอกตาอย่างแรง ก่อนจะเตรียมบ่นถึงความไม่เป็นธรรมที่แรงงานฟรีอย่างตัวเองได้รับ