พูดจบ ซางซื่อก็หันหน้าไป กวาดสายตามองคู่แม่ลูกที่อยู่ในสภาพน่าอนาถ ดวงตาของเขาที่เคยอ่อนโยนพลันมลายหายไปในชั่วพริบตา แทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบกดดันราวกับคมมีดของผู้ที่อยู่เหนือกว่า
ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งถูกหลีซิ่วอวี้ปล่อยตัว ตอนนี้ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น มองชายหนุ่มที่แผ่รัศมีน่าเกรงขามจนตัวสั่น หวาดกลัวเสียจนพูดจาติดอ่าง "คุณ... คุณเป็นใคร?กล้าดียังไงมาตีลูกชายฉัน สามีฉันคือ..."
"นายกสมาคมค้าวัสดุก่อสร้างอันเฉิง?" ซางซื่อหัวเราะเยาะ มองเธอด้วยแววตาเหยียดหยาม ริมฝีปากบางพ่นคำพูดที่ราวกับใบมีดอาบน้ำแข็ง "ผู้ช่วยหลิน"
ผู้ช่วยหลินที่ยืนรออยู่นอกประตูมาตลอดรีบผลักประตูเข้ามา ในมือถือแท็บเล็ต "ประธานซาง"
"แจ้งฝ่ายกฎหมายทันที ให้ยื่นคำร้องต่อศาลอันเฉิงขออายัดบัญชีทั้งหมดภายใต้ชื่อบริษัทวัสดุก่อสร้างนี้ และในขณะเดียวกัน รวบรวมหลักฐานการหลบเลี่ยงภาษีและการประมูลที่ผิดกฎในช่วงสามปีที่ผ่านมา นำส่งตรงต่อหน่วยตำรวจสืบสวนเศรษฐกิจมณฑล"
ซางซื่อมีแววตาคมกริบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามไม่ปิดบัง "ส่วนผู้ก่อเหตุที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและจงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่นคนนี้ ให้ดำเนินการฟ้องร้องคดีอาญาส่วนตัวในระดับสูงสุด ฉันจะให้เขาไปอยู่ในสถานพินิจ แล้วไตร่ตรองให้ดีว่าควรเป็นคนอย่างไร"
เขามองผู้หญิงที่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "เมื่อกี้คุณพูดว่า บดขยี้พวกเขาให้ตายเหมือนเหยียบมดให้ตายง่าย ๆ ใช่ไหม?ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นคุณก็ลองลิ้มรสแบบนั้นดูบ้างสิ ไสหัวไป"
คำสุดท้ายหล่นลงราวกับสายฟ้าฟาด แม่ลูกคู่นี้จะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร แม้แต่คำขู่ก็ไม่ทันได้ทิ้งเอาไว้ พากันกลิ้งเกลือกคลานหนีออกไปจากห้องผู้ป่วย
ในห้องพักฟื้นกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
จัดการกับปัญหาจบแล้ว ซางซื่อหันกลับไป เพิ่งรู้ตัวว่ายังมีพ่อแม่ของชีเนี่ยนอยู่ในห้องด้วย
สายตาของหลีซิ่วอวี้กวาดไปมาระหว่างทั้งสองคน มองชีเนี่ยน แล้วเอ่ยถามเชิงหยั่งเชิง "เนี่ยนเนี่ยนจ๊ะ คุณคนนี้... เรียกยังไงหรือ?"