รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งแล่นไปตามถนนสายหลักของมหาวิทยาลัย
โจวเฉากำลังเอนตัวพิงเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ เล่นมือถือไปเรื่อย เขาเพิ่งเห็นภาพแอบถ่ายในวิชาเลือก กำลังจะพูดกับฉู่อวี้จือ แต่เงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างคุ้นตาที่ข้างทาง
“เฮ้ย—” โจวเฉาดีดตัวนั่งตรง ชี้นิ้วออกไปนอกหน้าต่าง “นั่นเธอไม่ใช่เหรอ ดอกฟ้าประจำมหาวิทยาลัย!”
ฉู่อวี้จือมองตามมือเขาไป
วินาทีนั้น เขารู้สึกได้เลยว่าอากาศในรถเปลี่ยนไป
ผมหยักศกสีน้ำตาลเกาลัดของหญิงสาวแผ่สยายอ่อนละมุนบนบ่า เกลียวคลื่นเล็ก ๆ ยิ่งขับให้โครงหน้าดูละเมียดละไมอ่อนโยน ชุดกระโปรงยาวสีขาวสะอาดแนบกับรูปร่างเบาบางบาง สีสว่างเรียบ ๆ ยิ่งทำให้ผิวดูขาวใสเปล่งปลั่ง
เธอก้มหน้าเล่นมือถือ ขนตาหลุบต่ำ ริมฝีปากเม้มเบา ๆ
ครู่นั้นเอง ฉู่อวี้จือถึงได้ยินเสียงโจวเฉาอีกครั้ง
“ฉันถามนายอยู่เนี่ย ฝนจะตกแล้ว เราไปส่งน้องปีหนึ่งกันไหม”
ตอนที่โจวเฉาคิดว่าฉู่อวี้จือคงไม่ตอบแล้ว จู่ ๆ ก็ได้ยินเขาครางรับในลำคอแผ่วเบา
โจวเฉาอึ้งไปชั่วขณะ พอมองเห็นรถแล่นมุ่งไปทางที่ซังอู้อยู่ เขาก็มองฉู่อวี้จือด้วยสีหน้าประหลาดใจสุดขีด
ไอ้หมอนี่วันนี้แปลกนะ!
รถค่อย ๆ จอดเทียบข้าง ตรงหน้าเธอ หน้าต่างฝั่งผู้โดยสารเลื่อนลง โจวเฉาชะโงกหน้าออกไป เรียกพลางยิ้มว่า “น้องปีหนึ่ง! รอรถอยู่เหรอ ไปไหนน่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่งให้!”
ซังอู้มองมา สายตากวาดผ่านโจวเฉา แล้วหยุดที่เบาะคนขับ