หลังจากร่างเนื้อของเฉิงฝูรั่วตายลง วิญญาณก็ออกจากโลกเล็กไป กลับมาถึงพื้นที่ระบบก็พบว่าญาณทิพย์ที่เลือนรางของเธอรวมตัวกันแน่นขึ้นบ้าง
เสี่ยวหยวนไม่รู้ไปเอาประทัดสองอันมาจากไหน วิ่งวนรอบสู่พลางโห่ร้องด้วยความยินดี มันดีใจสุดขีด "ยินดีกับพี่สาวด้วยนะขอรับ ที่ผ่านโลกเล็กแรกมาได้"
"บนตัวพี่สาวไม่เพียงมีโชคชะตาของซ่งเจียจิ่ง แต่ยังมีโชคชะตาส่วนใหญ่ของเสิ่นอี้เจินด้วย"
"ไม่ใช่แค่นั้น เนื่องจากลูกของพี่สาวก็เป็นผู้มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ ดังนั้นก่อนออกมาก็ได้รับการป้อนกลับจากพวกเขาด้วย"
สู่ค่อนข้างสงสัย "โชคชะตาของเสิ่นอี้เจินน่ะหรือ"
เสี่ยวหยวนตอบอย่างดีใจ "ใช่แล้วขอรับ หลังจากเขาตายก็ยินยอมมอบให้"
พูดจบเสี่ยวหยวนก็มองไปทางสู่ด้วยความระมัดระวัง "พี่สาวจะผนึกความทรงจำไว้ไหมขอรับ"
สู่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำเช่นนั้น เสี่ยวหยวนอธิบาย "เพื่อไม่ให้กระทบต่องานของโฮสต์ ระบบของแต่ละโลกเล็กสามารถเก็บความทรงจำของโฮสต์ไว้ชั่วคราว เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกความรู้สึกมารบกวน"
สู่ได้ฟังก็เพียงส่ายหน้า เสี่ยวหยวนเห็นว่าเธอไม่ได้รับผลกระทบจริง ๆ ก็ไม่พูดอะไรอีก
เสี่ยวหยวนจับจ้องรอยแยกแห่งกาลเวลา ฉวยตอนที่จิตสำนึกของโลกเล็กอ่อนแอ พาสู่เข้าไปในโลกใหม่อีกครั้ง
———
เดือนมิถุนายนของเมืองเจียงเป่ยเหมือนจะเข้าสู่หน้าร้อนเต็มตัวแล้ว
สายลมเดือนมิถุนายนพัดเข้ามาจากระเบียง พร้อมกับกลิ่นอายร้อนอบอ้าว
ประตูถูกผลักเปิดออก