เมื่องานเลี้ยงเลิกรา ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
เจียงหลียืนอยู่หน้าประตูว่างเซียนจวี จับมือซังอู้กำชับอีกสองสามประโยคว่า "ว่าง ๆ มาเล่นที่บ้านนะ" แล้วหันไปมองฉู่อวี้จือ น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง "อวี้จือ นายไปส่งอู้อู้"
ฉู่อวี้จือยืนอยู่ใต้ขั้นบันได เสื้อยืดสีดำถูกสายลมยามค่ำพัดจนแนบกับแผ่วเบา ยิ่งขับให้รูปร่างสูงโปร่งสมส่วนของเขาเด่นชัด
สายตาจับจ้องไปที่ซังอู้——เธอกำลังถูกเสิ่นอวิ๋นดึงไปคุย รูปหน้าด้านข้างดูอ่อนโยนเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟจากระเบียงทางเดินของว่างเซียนจวี
เขาจ้องมองอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
"ได้" เขาตอบ
เห็นเขาตกลง ซังอู้จึงไม่ปฏิเสธอีก ร่ำลาทุกคนแล้วเดินตามหลังฉู่อวี้จือขึ้นรถไป
กว่ายี่สิบนาทีต่อมา รถจอดอยู่ใต้หอพัก เบนท์ลีย์สีดำค่อย ๆ จอดเทียบข้างทางหน้าตึก ดึงดูดสายตาของนักศึกษาหญิงหลายคนที่เดินผ่านไปมาให้เหลียวหลังมองซ้ำ ๆ
ซังอู้ปลดเข็มขัดนิรภัย หยิบกระเป๋าขึ้นมา หันข้างไปมองฉู่อวี้จือ ในรถมีแสงสลัว มีเพียงหน้าปัดและหน้าจอสัมผัสที่เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ ทาบลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา ยิ่งขับเน้นโครงหน้าให้คมชัดขึ้น
"ขอบคุณนะคะรุ่นพี่ วันนี้รบกวนรุ่นพี่แล้ว" เสียงของซังอู้หวานใส "หนูขึ้นไปก่อนนะคะ"
ซังอู้ผลักประตูรถออก เท้าข้างหนึ่งเพิ่งก้าวออกไป เสียงของฉู่อวี้จือก็ดังมาจากข้างหลัง
"เดี๋ยวก่อน"
วินาทีที่เอ่ยปาก แม้แต่ตัวเขาเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเธอไว้ แต่เห็นเธอกำลังจะไป ร่างกายก็ขยับเร็วกว่าสมองเสียแล้ว