มหาวิทยาลัยหัวจิงแห่งชาติ หอประชุมเต็มทุกที่นั่ง
ซางซื่อนั่งอยู่ใต้เวที หลุบตาลงเล็กน้อย ไร้อารมณ์ร่วม เสียงพร่ำพูดไม่หยุดของท่านปู่ซางดังข้างหู แววตาเขาฉายความรำคาญ
ทันใดนั้น ไฟรอบข้างก็ดับมืดลง
ลำแสงหนึ่งสาดลงบนเวที
ซางซื่อเลิกเปลือกตาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ วินาทีที่สายตากวาดไป นิ้วที่เคาะเข่าอยู่พลันชะงักค้าง
สปอตไลต์จากยอดโดมทิ้งลำแสงสีขาวนวลดิ่งลงมาล้อมกรอบกลางเวทีไว้เดียวดาย เด็กสาวรูปร่างเพรียวบางงดงาม ในชุดกระโปรงบัลเลต์สีขาวล้วนพลิ้วแตะพื้น ผ้าบางเนียนถูกแสงอาบไล้จนพร่ามัวเป็นประกายนุ่มนวล
เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น ปลายเท้าของหญิงสาวแตะพื้นเบา ๆ กางแขนออกแล้วหมุนตัวร่ายรำ กระโปรงสีขาวพลิ้วสะบัดยับย่นตามท่วงท่าที่พริ้วไหว ร่างเคลื่อนเงาแกว่ง คนทั้งร่างราวกับละลายอยู่ในแสงสีขาวที่พลิ้วไหว
ในชั่วขณะนั้น ซางซื่อได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอย่างควบคุมไม่ได้
ตุบ ๆ ตุบ ๆ
เสียงนั้นทั้งหนักทั้งเร่ง กระแทกอยู่ในอกครั้งแล้วครั้งเล่า
ความรู้สึกนี้แปลกเกินไป
ซางซื่อแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งม่านบนเวทีปิดลงถึงได้สติกลับมา
เห็นเงาร่างที่หายไปบนเวที เขาก็อยากจะลุกไปตามโดยไม่รู้ตัว
“แกฟังที่ฉันพูดหรือเปล่า?”
เสียงของท่านปู่ซางดังขึ้น “การแสดงชุดต่อไปเป็นของเสี่ยวมี่ รอเธอแสดงเสร็จ แกก็ไปหลังเวทีเอาช่อดอกไม้ไปให้เธอ เธอชอบเดินตามหลังแกมาตั้งแต่เด็ก เป็นเด็กดีนะ”
ท่านปู่พูดจบก็หันมามองซางซื่อ
“เสี่ยวซื่อ อย่าทำให้ปู่ผิดหวัง”
ซางซื่อนั่งลง มือทั้งสองกำที่เท้าแขน