ซางซื่อได้ยินคำว่า “ชีวิตใหม่” จากปากของชีเนี่ยน ในหัวก็พลันแวบภาพชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมกอดอกกุหลาบแดงที่หน้าร้านอาหารเมื่อครู่!
ใช่แล้ว เธอมีชีวิตใหม่แล้ว
แล้วเขาล่ะ?! เขาจะทำยังไง? ถ้าไม่มีเธอ เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง?
“ผมไม่ยอม!” ซางซื่อตะโกนลั่น แววตาสิ้นหวังกลายเป็นความปรารถนาครอบครองอย่างบ้าคลั่ง เขาออกแรงกระชากอย่างแรง ดึงร่างของชีเนี่ยนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแน่น
ซางซื่อก้มหน้าลง จูบเธออย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขากัดริมฝีปากเธออย่างบ้าคลั่ง แขนแกร่งรัดเอวเธอเสียแน่นเหมือนจะหัก ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบแก้มลงไปแตะริมฝีปาก มันทั้งขมและฝาด
“อื้อ——!”
ชีเนี่ยนทั้งตกใจและโกรธ มือสองข้างออกแรงผลักอกของอีกฝ่าย แต่ซางซื่อกลับกอดแน่นเสียยิ่งกว่า เหมือนอยากจะหลอมเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา
ชีเนี่ยนใจแข็ง หันหน้าไปกัดที่ริมฝีปากด้านหนึ่งของเขาอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดกระจายทั่วปากทันที ซางซื่อรู้สึกเจ็บ ชะงักไปเล็กน้อย
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบดังฟังชัดก้องขึ้นในทางเดินที่ว่างเปล่า
ชีเนี่ยนผลักซางซื่อออกอย่างแรง อกกระเพื่อมหนัก สายตาเต็มไปด้วยความโกรธอย่างเหลือเชื่อ “ซางซื่อ คุณบ้าไปแล้ว!”
ซางซื่อถูกตบจนหน้าหันไปอีกทาง แก้มขาวปรากฏรอยนิ้วมือแดงชัดเจนในพริบตา
แต่เขากลับเหมือนไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมา ในดวงตาสีดำสนิทไร้ซึ่งความโกรธ มีเพียงความเจ็บปวด
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ไม่สนใจท่าทีถอยหนีอย่างระแวดระวังของชีเนี่ยน คว้ามือขวาที่เธอเพิ่งใช้ตบเขาเมื่อครู่ขึ้นมา น้ำเสียงแหบแห้งอย่างน่าเวทนา “ขอโทษนะ… ตบแล้วเจ็บไหม? มือเจ็บหรือเปล่า?”