ตั้งแต่ชีเนี่ยนจากไป ซางซื่อก็นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน เขาเหม่อลอยราวกับคนไร้วิญญาณ ภาพอดีตที่ทั้งคู่เคยมีร่วมกันผุดขึ้นในหัวซ้ำไปซ้ำมา อดีตที่ไม่อาจย้อนคืนนั้นเหมือนคมมีดทื่อๆ กรีดเฉือนเส้นประสาทของเขาอย่างเชื่องช้า
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ กระทั่งเสียงเปิดประตูฝั่งตรงข้ามดังขึ้น
ซางซื่อได้สติ พรวดพราดลุกขึ้นยืน สามก้าวเป็นสองพุ่งไปหน้าประตู กระชากเปิดทันที
ประตูฝั่งตรงข้ามเปิดกว้าง
ชีเนี่ยนกำลังอุ้มกล่องกระดาษใบหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้า เมื่อได้ยินเสียง เธอก็หันมามองซางซื่อ
ซางซื่อนิ่งงัน
“คุณกลับมาแล้วเหรอ”
เสียงของซางซื่อแหบเครือจนปิดไม่มิด หลายวันมานี้เขาแอบตามชีเนี่ยนตลอด รู้เวลาทำงานของเธอแม่นยำราวกับจดไว้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเลิกงาน เธอควรอยู่ที่บริษัทไม่ใช่หรือ
ชีเนี่ยนมองกล่องในมือ ก่อนจะหลุบตาลง เอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันลาออกแล้ว”
ซางซื่อฟังแล้ว มือที่กำชายเสื้ออยู่ชะงักค้าง ข้อนิ้วซีดขาวเพราะกำแน่นเกินไป
ลาออกแล้ว?
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของซางซื่อ—ชีเนี่ยนต้องไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อยถึงยอมลาออก เธอกำลังจะไปจากที่นี่ หายไปจากโลกของเขาอย่างถาวร และไม่มีวันให้เขาหาเธอเจออีก
ความตื่นตระหนกมหาศาลบีบรัดหัวใจซางซื่อในบัดดล ดวงตาเขาแดงก่ำขึ้นมา น้ำตาหยดใหญ่กลิ้งร่วงลงอย่างไร้สัญญาณ
มองดูชายร่างสูงกว่าแปดสิบเซนติเมตรตรงหน้าร้องไห้ไร้สาเหตุ ชีเนี่ยนก็ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง
ซางซื่อปาดน้ำตาไปพลาง พูดเสียงสะอื้นว่า “เนี่ยนเนี่ยน ผมไม่รบกวนคุณก็ได้... ถ้าคุณไม่อยากเจอผม ผมจะหลบไปให้ไกลก็ได้ แต่คุณ... อย่าแอบหนีไปเลยได้ไหม”
เขาร้องไห้เหมือนเด็กที่กำลังจะถูกทอดทิ้ง สายตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและอ้อนวอน
ได้ยินดังนั้น มือที่อุ้มกล่องของชีเนี่ยนก็ชะงัก เธอถึงได้เข้าใจว่าคนคนนี้ร้องไห้เพราะอะไร
เธอถอนหายใจอย่างจนใจในใจ วางกล่องไว้บนตู้ตรงทางเข้า หันมามองซางซื่อที่ยังตาแดงด้วยแววตาอ่อนโยน เอ่ยเสียงเบา
“ซางซื่อ ฉันจะกลับประเทศแล้ว”
เสียงร้องไห้ของซางซื่อหยุดกึก
เขายืนนิ่งสนิท มองชีเนี่ยนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ดวงตามีประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน