ซางซื่อจูงมือชีเนี่ยนเดินมาจนถึงลานจอดรถใต้ดิน ฝีเท้าของเขาแม้จะมั่นคง แต่มือที่ประสานกับชีเนี่ยนกลับมีเหงื่อซึมออกมาบางๆ
เขายังคงไม่กล้าหันกลับไปมองสีหน้าของชีเนี่ยน ในหัวก็วนเวียนแต่ภาพที่สวี่มี่เอ่ยกล่าวหาด้วยความฮิสทีเรียเมื่อครู่ หวาดกลัวว่าชีเนี่ยนจะชิงชังเขาไปเลย และจับเขาเข้าไปรวมกับพวกคนที่มีแต่ปัญหาจุกจิก
“พี่…” จนกระทั่งเดินมาถึงข้างรถไมบัคสีดำนั่น ชีเนี่ยนถึงได้เอ่ยปากเรียกเขาไว้
แผ่นหลังของซางซื่อพลันแข็งทื่อ ปลายนิ้วผละออกจากมือของเธอราวถูกไฟดูด เขาหันกลับมา ดวงตาหลุบลง รูปร่างสูงใหญ่ในยามนี้กลับฉายแววระแวดระวังและไม่มีทางไป
“ขอโทษนะครับ… เป็นผมจัดการเรื่องของตัวเองไม่ดี จนทำให้คุณต้องมาเดือดร้อนโดยใช่เหตุ”
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบามาก ซ่อนความแหบพร่าและสั่นเล็กน้อยที่ยากจะสังเกต
ชีเนี่ยนมองท่าทางของเขาเช่นนั้น ใบหน้ากลับผุดรอยยิ้มอบอุ่นปลอบโยน แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า
“ไม่เป็นไรนะคะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพี่เลย สถานการณ์เมื่อกี้พี่เองก็เป็นเหยื่อ อีกอย่าง เธอคนนั้นถูกลงโทษไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
เมื่อได้ยินว่าเธอไม่ได้โกรธ และไม่ได้ตีตัวออกห่างจากเขาเพราะเรื่องนี้ เส้นประสาทของซางซื่อที่ตรึงแน่นมาตลอดก็คลายลงบ้างเล็กน้อย
ทว่าพอในใจเพิ่งถอนหายใจโล่งอก ก็เห็นชีเนี่ยนหยิบกระเป๋าที่พกติดตัวมาออกอย่างเชื่องช้า
“อันที่จริง…ที่คุณคนนั้นพูดก็มีส่วนถูกเหมือนกัน” เสียงของชีเนี่ยนเบาบาง แต่ตกลงในหูของซางซื่อกลับเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวันแสก ๆ “ช่วงนี้พี่ดีกับฉันมากจริง ๆ ดีเสียจนฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร”
พูดพลาง เธอดึงบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาจากซองลับของกระเป๋า ยื่นมาตรงหน้าซางซื่อ
“นี่คือเงินล้านนั้นที่ซื้อแหวน ฉันโอนใส่การ์ดใบนี้ไว้แล้ว” สายตาของชีเนี่ยนใสซื่อและเปิดเผย น้ำเสียงมีขอบเขตแบ่งแยกชัดเจน “ฉันตั้งใจไว้ว่า รอให้งานแสดงภาพวาดครั้งนี้จบก่อนแล้วค่อยหาโอกาสคืนให้พี่ แต่ว่า…ถือโอกาสวันนี้เลย เอาไปตอนนี้เลยดีกว่าค่ะ”