ข่าวที่ตระกูลเซวียล่มสลายนั้น สำหรับเซวียหนีแล้ว ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ สิ่งที่ทำให้เธอยอมรับได้ยากยิ่งกว่าคือ ข่าวนี้กลับเป็นฝูฉวี้ที่นำมาเล่าให้เธอฟัง
สุดท้ายฝูฉวี้ก็เข้ามาอยู่ในจวนจนได้ วันนั้นนางไปขวางหน้าม้าเวยหรง ร่ำไห้ราวกับตับจะขาด เสียงร่ำร้องเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ทำให้หัวใจของเวยหรงอ่อนยวบลง
เวยหรงให้คนพานางกลับมายังจวน จัดให้พักอยู่ในเรือนเล็กเรือนหนึ่ง ฮูหยินเวยทราบเรื่องก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ด่าเวยหรงอย่างสาหัสว่าทำเรื่องโง่เขลา หลงใหลผู้หญิงจากหอนางโลมจนสิ้นสติ ถึงกับสั่งให้คนนำยาขับทารกมาจะกรอกปากฝูฉวี้
แต่สุดท้ายก็ถูกเวยหรงห้ามไว้ เขามองดูมารดาด้วยสีหน้าเวทนาแล้วกล่าวว่า "ท่านแม่ นางอุ้มท้องลูกของข้า"
พูดจบก็หันไปมองเซวียหนีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ แล้วพูดต่ออีกว่า "น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อาจทนเห็นฝูฉวี้ได้ แต่นางอุ้มท้องอยู่ ต่อไปเจ้าอย่าได้หาเรื่องนางอีกเลย นางนิสัยอ่อนโยน จะไม่หาเรื่องเจ้าแน่นอน"
ฝูฉวี้รู้จักกาลเทศะยิ่งนัก นางทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเซวียหนี เอ่ยปากประจบประแจงอย่างระมัดระวังว่า "คารวะฮูหยิน"
เซวียหนีโกรธจนตัวสั่นลุกขึ้นยืนแล้วถีบฝูฉวี้ไปหนึ่งที ฝูฉวี้แสร้งล้มลงพร้อมกับร้องอุทานเสียงหลง
เซวียหนียังไม่หายแค้น นางชี้นิ้วไปที่ฮูหยินเวยและเวยหรงอย่างเดือดดาล น้ำเสียงแหลมปรี๊ดผิดปกติ "ตระกูลเวยรังแกกันเกินไปแล้ว! ข้าเข้าจวนมาได้ไม่กี่วัน พวกเจ้าจะรับอนุแล้วหรือ? ข้าจะกลับไปให้ท่านพ่อตัดสินเดี๋ยวนี้!" พูดจบนางก็หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก ฝีเท้ารวดเร็วและร้อนรน
ฮูหยินเวยได้ฟังก็หน้าเขียวคล้ำ สั่งเสียงขรึมว่า "ยังไม่รีบไปตามคุณหนูกลับมาอีก!" นางรับใช้หลายคนรับคำพลางวิ่งเหยาะ ๆ ตามออกไป
ฮูหยินเวยหันกลับมามองเวยหรง แล้วตบหน้าลูกชายฉาดใหญ่ ศีรษะของเวยหรงกระเด็นไปตามแรงตบ ใบหน้าครึ่งหนึ่งแดงก่ำขึ้นมาทันใด