เผยจ้งและเผยหลวนอวี้สวมเกราะยืนอยู่ข้างม้า พร้อมที่จะออกเดินทางได้ทุกเมื่อ เย่หว่านหลานยืนอยู่ข้างกายอวิ๋นอวี้หรู มองเผยหลวนอวี้ในชุดเกราะเงิน น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากเม้มแน่น กลั้นน้ำตาไว้สุดกำลัง
เผยหลวนอวี้เดินมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นอวี้หรู คุกเข่าลงโขกศีรษะสามครั้งอย่างหนักแน่น “ท่านแม่ ลูกอกตัญญู ไม่อาจอยู่ปรนนิบัติท่านที่บ้านได้ ขอท่านรักษาสุขภาพด้วย รอลูกกลับมา”
อวิ๋นอวี้หรูโน้มตัวพยุงเขาขึ้นมา ขอบตาขึ้นสีแดงเล็กน้อย เสียงแหบพร่า “ไปเถิด”
เผยหลวนอวี้ลุกขึ้น หันไปมองเย่หว่านหลาน เขาก้าวยาวๆ เข้าไปหา คว้าตัวเธอมากอดไว้ในอ้อมแขนแน่นหนึบ ปลายคางแนบลงบนศีรษะของเธอ เสียงทุ้มต่ำ “ชิงชิง รอข้ากลับมา”
เย่หว่านหลานพยักหน้าอย่างแรงกล้า น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลรินลงมาอย่างเงียบงันในที่สุด เธอยื่นมือออกไป กำชายเสื้อตรงเอวของเผยหลวนอวี้ไว้แน่น
เดือนที่สองที่ทัพใหญ่ออกศึก หิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า
เกล็ดหิมะปลิวว่อนพรั่งพรูลงมา ห่มคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงให้ตกอยู่ในความขาวโพลน เย่หว่านหลานร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง พออากาศหนาวขึ้นก็เก็บตัวอยู่ในเรือนเวยรุ่ยเซวียนมาตลอด แม้แต่ลานเรือนก็แทบไม่ได้ออกไป
ปี้เถาสะบัดหิมะบนบ่าตรงหน้าประตู ก่อนจะผลักบานประตูเข้ามา พาความเย็นยะเยือกสดชื่นวูบหนึ่งตามเข้ามาด้วย ในห้องจุดเตาถ่านไว้ใต้อิฐปูพื้น อบอุ่นรื่นรมย์ ราวกับเป็นคนละโลกกับดินแดนน้ำแข็งหิมะพร่างอยู่ด้านนอก นางเดินเร็วๆ มาหยุดตรงหน้าเย่หว่านหลาน น้ำเสียงเจือความดีใจ “คุณหนู ซื่อจื่อส่งจดหมายมาอีกแล้ว!”
เย่หว่านหลานรีบวางหนังสืองับลงข้างตัว เงยหน้าขึ้น ปี้เถาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ส่งให้เธอ เย่หว่านหลานรับซองจดหมายมา บนซองมีตัวอักษรเพียงสี่คำ ชิงชิงโปรดเปิด
พู่กันคมคาย จรดน้ำหมึกหนักแน่นทะลุหลังกระดาษ เป็นลายมือของเผยหลวนอวี้
เย่หว่านหลานคลี่จดหมายออกมา เนื้อความข้างในไม่ต่างจากจดหมายก่อนหน้านี้สักเท่าไร ล้วนแต่เกือบทั้งหมดคือการพร่ำพรรณนาความคิดถึงของเขา สลับด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในค่ายทหารอยู่บ้างเป็นระยะ