หลังจากซังอู้กลับมา ชั่วโมงเลิกงานของฉู่อวี้จือก็เป็นปกติมากขึ้น
ซังอู้มองหน้าจอมือถือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ฉู่อวี้จือส่งข้อความมาบอกว่าวันนี้ประชุมติดกันสามรอบเหนื่อยมาก พร้อมแนบสติกเกอร์หมดแรงมาด้วย
ซังอู้ตอบกลับไปว่า "แล้วทำยังไงดีล่ะ"
ปลายสายตอบกลับมาทันที "ถ้าคุณมาก็ไม่เหนื่อยแล้ว"
ซังอู้จ้องข้อความนั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะด่าว่าแกล้งทำเป็นน่าสงสานอีกแล้ว แต่ก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้ป้าจัดกับข้าวใส่กล่อง หิ้วกระเป๋าเก็บความร้อนออกจากบ้าน
มาถึงตึกจุนเฉิน ซังอู้หิ้วปิ่นโตเดินเข้าไป
เด็กสาวที่เคาน์เตอร์แผนกต้อนรับกำลังจัดเอกสารอยู่ เหลือบเห็นเงาคนเดินเข้ามา เงยหน้าขึ้น มือที่ทำงานก็ชะงักไป
หญิงสาวที่เดินเข้ามาสวมชุดเดรสสีเหลืองไข่ยาวเหนือเข่าพอดี เผยให้เห็นเรียวขาขาวผอมบาง ผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนสยายบนไหล่เหมือนดอกพุดซ้อนสะอาดสะอ้าน ทำให้คนอดมองซ้ำสองไม่ได้
พนักงานต้อนรับเคยเจอคนมาหาคนในบริษัทไม่น้อย แต่หน้าตาแบบนี้เป็นครั้งแรก เธอตั้งสติและลดเสียงลงอย่างรู้ตัว "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการพบใครคะ"
"ฉันหาคุณฉู่อวี้จือค่ะ" ซังอู้พูด
"หาท่านประธานชูนะคะ ไม่ทราบว่ามีนัดหมายล่วงหน้าไหมคะ"
"ไม่มีนัดค่ะ" ซังอู้ยิ้มให้เธอ เสียงนุ่มนวล "เดี๋ยวฉันโทรบอกเขาทีหลังค่ะ"
พนักงานต้อนรับพยักหน้า สายตาก็หยุดอยู่บนใบหน้าของเธออีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ซังอู้ถอยไปอยู่ข้าง ๆ หยิบมือถือส่งข้อความหาฉู่อวี้จือ
[sww]: ฉันอยู่ข้างล่าง ขึ้นไปไม่ได้