นึกขึ้นได้ว่าตอนกลางวันได้ยินเพื่อนร่วมงานบอกว่าท่านประธานคนใหม่แซ่ฉู่ ที่แท้ก็แซ่ชูของฉู่อวี้จือนี่เอง
คิดพลาง เฉียวอินก็ชำเลืองตามองชายหนุ่มด้านหลัง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน ปลดกระดุมคอเสื้อหนึ่งเม็ด ใบหน้าค่อนข้างซีด ดูท่าทางไม่ค่อยสบาย ถึงอย่างนั้น ใบหน้านั้นก็ยังคงดูดีจนไม่อาจละสายตาได้
หัวใจของเฉียวอินเต้นแรงขึ้นชั่วขณะ เธอไม่ได้คิดจะทำอะไร แค่อยากทักทายรุ่นพี่เท่านั้น อีกอย่างซังอู้ก็เป็นรูมเมทของเธอไม่ใช่หรือไง
ซังอู้ทำตัวอ่อนโยนใจดีตอนอยู่มหาวิทยาลัย ดีกับทุกคน และไม่เคยละเลยเธอเช่นกัน แต่ซังอู้ดีอย่างที่แสดงออกจริงหรือเปล่า เธอรู้สึกมาตลอดว่าภายใต้รอยยิ้มของซังอู้ซ่อนอะไรบางอย่างไว้ เพียงแต่ไม่มีหลักฐาน
เธอแค่สนิทสนมกับฉู่อวี้จือมากขึ้นอีกนิด คงไม่เป็นไรใช่ไหม
อย่างไรเสียเธอกับซังอู้ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้น รู้จักกันอยู่แล้ว เธอแค่อยากใช้ชีวิตช่วงฝึกงานให้ผ่านพ้นไปด้วยดี ต่อไปจะได้หางานดีๆ ทำ แค่คุยกับเจ้านายไม่กี่คำ ให้เจ้านายพอจำเธอได้บ้าง ไม่เกินไปใช่ไหม เธอบอกตัวเองในใจอย่างนี้
เฉียวอินสูดหายใจลึก หันไปมองฉู่อวี้จือข้างๆ แววตาเจือความกังวล "รุ่นพี่ ไม่เป็นไรนะคะ"
ฉู่อวี้จือลืมตา มองเธอทีหนึ่ง
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีแม้แต่ความเลือนลางยามป่วย กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่อาบยาพิษ หนาวเหน็บจนหัวใจคนกระตุกวูบ สายตาที่กวาดมองมานั้น คล้ายจะมองทะลุความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอเมื่อครู่จนหมดสิ้น
สีหน้ากังวลของเฉียวอินแข็งค้าง อากาศพลันอบอวลไปด้วยความกระอักกระอ่วน เธอบีบนิ้วมือ แล้วฝืนใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว ลดเสียงลง "รุ่นพี่คะ หนูเฉียวอินนะ เป็นรูมเมทของซังอู้..."