ประตูห้องพักถูกเปิดออก ฉู่อวี้จือจูงมือซังอู้เดินเข้าไป ห้องพักไม่ได้กว้าง มีเพียงเตียงนอนกับโต๊ะตัวหนึ่ง ผ้าม่านปิดอยู่ แสงไฟดูนุ่มนวล
ฉู่อวี้จือก้มมองซังอู้ เสียงนุ่มทุ้ม “ลูกน้อยนอนพักสักครู่เถอะ ผมทำงานเสร็จแล้วจะมากล่อมเธอดีไหม”
ซังอู้เดินเข้าไปนั่งลงที่ขอบเตียง เงยหน้ามองเขา “คุณเลิกงานกี่โมง”
“เร็ว ๆ นี้”
“เร็ว ๆ นี้คือเมื่อไหร่”
ฉู่อวี้จือฉีกยิ้มมุมปาก “เร็วที่สุด”
ซังอู้ปล่อยมือจากเขา ฮึดหนึ่งที ล้มตัวนอนลงดึงผ้าห่มขึ้นมายันคาง ดวงตาเป็นประกายมองเขา
ฉู่อวี้จือโน้มกดจูบลงบนหน้าผากของเธอเบา ๆ ปรับมุมผ้าห่มให้ ร่างหมุนของผละออกจากที่นั่น บานประตูแง้มไว้ เธอซุกหน้าลงกับหมอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของเขาเต็มไปหมด หลับตาลง มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ
ฉู่อวี้จือมองเอกสารในมือพลางถอนหายใจ ไม่อยากทำงานแล้ว อยากกอดลูกน้อยนอน
ตอนซังอู้ตื่นขึ้นมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นดู
17:00 น.
ในห้องพักมีเพียงตัวเธอคนเดียว เธอเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง แล้วผลักประตูห้องพักออกไป
ฉู่อวี้จือนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือถือปากกา ก้มมองเอกสาร
ซังอู้แอบย่องเท้าเข้าไป ยื่นแขนไปกอดคอเขาจากข้างหลังแนบปลายคางบนไหล่ เสียงนุ่มนิ่มพ่วงน้ำเสียงขึ้นจมูกของคนเพิ่งตื่น “ทำไมไม่ปลุกฉัน จะเลิกงานแล้วนะ”
ฉู่อวี้จือเอื้อมมือดึงเธอเข้ามาให้เธอนั่งบนตักของเขา มือหนึ่งจับเอว อีกมือแต่งปอยผมที่ยุ่งเหยิงให้ “เห็นคุณนอนหลับสบายไง” เขาตอบ เสียงนุ่มทุ้ม