“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ชีเนี่ยนลูบหลังซางซื่อเบาๆ ปลอบเสียงอ่อนโยน “อย่าอ้อนเลยนะ กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว รีบมากินเถอะ”
ชีเนี่ยนเปิดกล่องเก็บความร้อนออกทีละชั้น กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่วห้องทำงานทันที
มองดูท่าทางกินข้าวของซางซื่อ ชีเนี่ยนเท้าคางด้วยสองมือ จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา “ซางซื่อ ฉันมีเรื่องจะบอกคุณเรื่องหนึ่ง”
ซางซื่อชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมา มองสีหน้าเหมือนกำลังลังเลของเธอ ในใจพลันรู้สึกไม่ดีวูบหนึ่ง “ว่าไงครับ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
ชีเนี่ยนก้มหน้าลง มือบิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว “จริงๆ แล้ว… ก่อนที่จะคบกับคุณ ที่มหาวิทยาลัยมีโควตานักเรียนแลกเปลี่ยนไปประเทศเอ็มอยู่ อาจารย์ที่ปรึกษาแนะนำฉัน ตอนนั้นรายชื่อเพิ่งประกาศเมื่อวาน… มีชื่อฉันอยู่ด้วย”
เห็นความลังเลของชีเนี่ยน ซางซื่อวางตะเกียบในมือลง เอื้อมมือไปจับมือของชีเนี่ยนไว้
“เนี่ยนเนี่ยน มองหน้าฉันสิ” น้ำเสียงของซางซื่อทุ้มต่ำและจริงจัง “อย่ายอมแพ้อะไรเพื่อฉันเลย นี่คือแผนชีวิตของคุณ คุณทุ่มเทให้กับการเรียนมามากมาย อย่าเปลี่ยนมันง่ายๆ เพราะใครทั้งนั้น”
ชีเนี่ยนฟังแล้ว ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย “แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่ว่าหรอกครับ ลูกน้อย” ซางซื่อขัดจังหวะเธอ ปลายนิ้วลูบหลังมือเธอเบาๆ แววตาอ่อนโยนจนเหมือนจะหยดน้ำออกมาได้ “ก่อนที่คุณจะเป็นแฟนของฉัน คุณคือชีเนี่ยนก่อน ฉันคือคนรักของคุณ ไม่ใช่โซ่ตรวนของคุณ เห็นคุณบินได้สูงและไกลขึ้น ฉันยิ่งดีใจแทนคุณมากกว่าใครทั้งนั้น”
ชีเนี่ยนฟังคำพูดเหล่านี้ ใจก็ถูกกระทบอย่างแรง เธอขอบตาแดงเล็กน้อย ซบเข้าไปในอ้อมกอดของซางซื่อ น้ำเสียงอู้อี้นิดๆ “แต่ว่า… ฉันก็อดคิดถึงคุณไม่ได้นี่นา”
ได้ยินเสียง “คิดถึง” อ่อนหวานของเธอ ซางซื่อก็ยิ้มออกมา เขาจูบที่กลางกระหม่อมของชีเนี่ยน ลูบหลังเธอเบาๆ
“ที่จริงฉันก็มีเซอร์ไพรส์จะบอกคุณเหมือนกัน แต่ในเมื่อคุณพูดก่อน งั้นฉันบอกคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน”