สายตาทุกคู่ในห้องโถงหันไปทางประตู
ชายหนุ่มคนหนึ่งสาวเท้าเข้ามา เขาดูอายุราวสิบแปดสิบเก้า รูปร่างสูงโปร่ง สวมอาภรณ์แพรสีม่วงเข้ม คาดเข็มขัดหนังสีดำที่เอว มีป้ายหยกรูปสีขาวห้อยอยู่
รูปโฉมของเขาโดดเด่นยิ่งนัก คิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาดุจดาว สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางหยักขึ้นเล็กน้อย แต่งแต้มเสน่ห์แห่งบุรุษผู้เปี่ยมเล่ห์ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้รอยยิ้ม กวาดมองทุกคนในห้องอย่างเย็นชา
ยามเฝ้าบ้านกับคนเฝ้าประตูของตระกูลเย่ตามหลังมาหยุดไม่ทัน คนเฝ้าประตูหอบพลางวิ่งมาขวางหน้าเขา "เจ้า… เจ้าเป็นใคร นี่คือจวนตระกูลเย่นะ เจ้า—"
"ตระกูลเย่?" เผยหลวนอวี้เอียงคอมองคนเฝ้าประตู มุมปากยกยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงตา "ข้าซื่อจื่อย่อมรู้อยู่ว่านี่คือตระกูลเย่ ไม่เช่นนั้นคงไม่มา"
เย่ปั๋วฉางขมวดคิ้ว ไล่มองผู้มาเยือนไม่ได้รับเชิญตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูจากการแต่งกายและมาดของชายหนุ่มแล้ว ไม่เหมือนคนธรรมดาสามัญ
"ไม่ทราบว่าท่านคือ?" เย่ปั๋วฉางยืนขึ้น น้ำเสียงยังนับว่าสุภาพ แต่แววตาแสดงการจับผิดแล้ว
เผยหลวนอวี้ไม่รีบตอบ เอื้อมมือปลดป้ายทองคำจากเอว ยกขึ้นให้เย่ปั๋วฉางดูต่อหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
"จวนจิ้งหย่วนโหว เผยหลวนอวี้" เขาเอ่ยชื่ออย่างเกียจคร้าน มุมปากกระตุก กึ่งยิ้มกึ่งเย้ย "เป็นไร ไม่เคยได้ยินหรือ?"
คนทั้งห้องล้วนตกตะลึง
"ซื่อ… ซื่อจื่อ?" เย่ปั๋วฉางดีดตัวลุกขึ้นจนเก้าอี้เกือบล้ม "ท่านมาได้อย่างไร—"
"ย่อมมารับคุณหนูแห่งจวนจิ้งหย่วนโหวของเราเข้าเมืองหลวง" เผยหลวนอวี้ขัดจังหวะอย่างไม่สบอารมณ์ สายตากวาดรอบห้องรับรองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหัวเราะเยาะ "คนตั้งมากมายล้อมเด็กสาวคนหนึ่ง ข้านึกว่ามีการแสดงงิ้วเสียอีก"
"เมื่อครู่ได้ยินอยู่ข้างนอก" เผยหลวนอวี้ลากเสียงยาน ฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "อะไรทำนอง 'ผู้หญิงดูแลสมบัติไม่อยู่' 'เอาทรัพย์สินไปตระกูลสามีไม่ได้'—พวกท่านก็ดูสิ น้าหญิงกับน้าเขยของข้ายังไม่ทันสิ้นกลิ่นซากศพดี พวกท่านก็วางแผนแบ่งสมบัติแล้ว หน้าตาตัวเองไม่น่าเกลียดไปหน่อยหรือ?"