สู่ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือเตียงที่มีกระโจมผ้าโปร่งสีฟ้าอ่อนหลังฝน ตรงยอดกระโจมปักลายดอกบัวเลื้อย เส้นไหมสีเงินเรืองประกายอ่อน ๆ ท่ามกลางแสงอรุณ
เสี่ยวหยวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “พี่สาวรู้สึกยังไงบ้าง ร่างที่เข้าร่างคราวนี้ไม่ค่อยดีเลย พี่ไม่เป็นอะไรนะ”
สู่ส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วตอบเสียงเบา “ไม่เป็นไร ส่งเนื้อเรื่องมาให้ข้าหน่อย”
เสี่ยวหยวนตรวจดูอย่างละเอียด ไม่พบอะไรผิดปกติในร่างของสู่ ก็วางใจขึ้นบ้าง ได้ยินคำของสู่ก็รีบส่งเนื้อเรื่องไปให้
นางเอกเซวียหนี เกิดในตระกูลที่สูงส่งยิ่ง บิดาเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก มารดาเป็นท่านหญิง เติบโตมาถูกยกยอดไว้บนฝ่ามือ กลายเป็นคนเอาแต่ใจหยิ่งผยอง พระเอกเผยหลวนอวี้ โอรสแห่งจิ้งหย่วนโหว ขึ้นชื่อว่าเป็นเสเพลเจ้าชู้ในเมืองหลวง ล่าสัตว์ ชนไก่ เที่ยวเตร่ในกอหญ้าอยู่เป็นอาจิณ
ทั้งสองเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาช้านาน เซวียหนีรังเกียจความเจ้าชู้เสเพลของเผยหลวนอวี้ เผยหลวนอวี้รังเกียจความเอาแต่ใจหยิ่งผยองของเซวียหนี ขอแค่มีงานที่ทั้งคู่ไปร่วมพร้อมกัน ที่นั่นย่อมเต็มไปด้วยพายุคลั่ง
จนกระทั่งเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ทำให้ทั้งคู่ได้สัมผัสใกล้ชิดกัน ความผิดพลาดครั้งนั้นนำพาให้กลายเป็นสามีภรรยา
หลังแต่งงานผ่านการปรับตัวหลายครั้ง จากที่เคยชิงชังเมื่อมองหน้ากัน กลายเป็นดึงดูดเข้าหากัน ในที่สุดก็กลายเป็นคู่ชีวิตที่น่าอิจฉา ภายหลังเผยหลวนอวี้ไปรบฆ่าศึกในสนามรบ ชิงตำแหน่งสตรีชั้นหนึ่งให้เซวียหนี รักใคร่กันไปจนแก่เฒ่าผมหงอกขาว
ส่วนเย่หว่านหลานนั้นเป็นนางร้ายดอกบัวขาวที่เติมเชื้อไฟใส่ความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอก
มารดาของเย่หว่านหลานเป็นลูกพี่ลูกน้องกับมารดาของเผยหลวนอวี้ เพราะสูญเสียบิดามารดาทั้งคู่ จึงถูกมารดาเผยรับเขามาอยู่ในจวนโหว นางไม่อยากใช้ชีวิตระหกระเหินอีกต่อไป อยากจะเกาะจวนโหวอันเป็นไม้ใหญ่ให้แน่น จึงเล็งเป้าหมายไปที่ลูกพี่ลูกน้องอย่างเผยหลวนอวี้ หลังเผยหลวนอวี้แต่งงานกับเซวียหนี นางก็คอยก่อกวนครั้งแล้วครั้งเล่า จนสามีภรรยาทะเลาะกันเพราะนางหลายหน