ท่าอากาศยานนานาชาติหัวจิง
ภายในช่องทางเดินรถรับรองพิเศษ ซางซื่อในชุดสูทหรูหราก้าวเท้ายาว ๆ อย่างเร่งรีบมุ่งหน้าออกไปด้านนอก ตลาดต่างประเทศเกิดปัญหาครั้งใหญ่ไม่น้อย เขาจำต้องบินร่อนไปทั่วยุโรปติดต่อกันตลอดทั้งสัปดาห์
ทันทีที่ขึ้นรถ ซางซื่อก็รีบควักโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทอย่างร้อนรน หน้าจอสว่างขึ้น กลับว่างเปล่า ไม่มีข้อความใหม่แม้แต่ข้อความเดียว
คิ้วของซางซื่อขมวดเข้าหากันทันที เขาส่งข้อความหาชีเนี่ยนก่อนขึ้นเครื่องว่าเขาจะกลับประเทศวันนี้ ตามหลักแล้ว ตอนนี้เธอน่าจะเพิ่งเลิกคาบเรียนแรก
ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเอ่อท้นขึ้นมาในอก นิ้วเรียวสวยของเขาแตะเบา ๆ บนหน้าจอ กดโทรออกไปยังหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจ
"ตื๊ด——ตื๊ด——"
เสียงสัญญาณดังอยู่นาน ในขณะที่ความอดทนของซางซื่อใกล้จะหมดลง ในที่สุดโทรศัพท์ก็ถูกต่อติด
"ฮัลโหล? พี่ซาง?" สิ่งที่ดังมาจากลำโพงไม่ใช่เสียงนุ่มนวลของชีเนี่ยน แต่เป็นเสียงเด็กหนุ่มที่แผงไปด้วยความอ่อนล้าอย่างหนัก
ซางซื่อชะงักเล็กน้อย "เจียซู่? โทรศัพท์พี่เธอมาอยู่กับเธอได้ยังไง? พี่เธอไปไหน?"
"พี่สาวเพิ่งหลับไปครับ" โจวเจียซู่ลดเสียงลง "สองสามวันก่อนพ่อของผมเกิดเรื่องที่โรงเรียน ตกบันไดจนกระดูกหักต้องเข้าโรงพยาบาล พี่สาวผมเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งคืนเมื่อวาน เพิ่งจะได้หลับ"
"โรงพยาบาลไหนในอันเฉิง?" เสียงของซางซื่อตึงเครียดขึ้นทันที
"โรงพยาบาลกลางเมืองอันเฉิง..."
"รู้แล้ว ดูแลเธอให้ดี ฉันไปเดี๋ยวนี้"
วางสายปุ๊บ ซางซื่อก็เงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยหลินที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับทันที น้ำเสียงเจือความเร่งรีบ "กลับลำ ไปสนามบิน จัดเที่ยวบินจากหัวจิงไปอันเฉิงที่ใกล้สุดให้ผมเดี๋ยวนี้ เร็ว!"
ทางตอนใต้ของประเทศหัว เมืองอันเฉิง
ภายในหอผู้ป่วยในของโรงพยาบาลกลางเมืองอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ชีเนี่ยนถือกระติกน้ำร้อนที่เพิ่งรองมาใหม่ ค่อย ๆ ผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป
ข้างเตียงคนไข้ หลีซิ่วอวี้ แม่เลี้ยง กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือชามข้าวต้มเปล่า ๆ คอยเป่าลมอย่างระมัดระวัง ส่วนพ่อของชีเนี่ยนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ มีผ้าพันแผลหนาพันรอบศีรษะ น่องขาขวาถูกยกขึ้นสูง ใส่เฝือกปูนหนาเตอะ