บะหมี่เหลืองร้อนกรุ่นถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างมั่นคง
ซางซื่อยื่นตะเกียบให้ชีเนี่ยน สีหน้าอ่อนโยนขึ้นในพริบตา น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล "ลูกน้อย บะหมี่ได้ที่แล้ว ระวังร้อนนะ"
"หอมจังเลย" ชีเนี่ยนสูดจมูก ส่งโทรศัพท์ที่ถือรออยู่ให้เขา พร้อมพูดเบา ๆ "หานฉีเหมือนมีธุระหาเจ้านะ"
ซางซื่อรับโทรศัพท์ กดปิดลำโพงแนบหูทันที น้ำเสียงกลับมาเย็นชาและห่างเหินอีกครั้ง เอ่ยเพียงสามคำเรียบ ๆ "เรื่องอะไร"
หานฉีปลายสายฟังน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นคนละขั้วอย่างนี้แล้ว ก็ได้แต่เบะปากอย่างจนใจ ฝีมือการเปลี่ยนสีหน้าขนาดนี้ ไม่ไปเรียนงิ้วเสฉวนนี่เสียดายความสามารถจริง ๆ
"ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร" หานฉีทำเสียงจิ๊จ๊ะในโทรศัพท์ ลองเชิงถาม "ฟังเสียงนี่... ชีเนี่ยนให้อภัยนายแล้วเหรอ? พวกนายคืนดีกันแล้ว?"
ได้ยินดังนั้น ซางซื่อก็หลุบตาลง สายตาจับจ้องอยู่ที่ชีเนี่ยนซึ่งกำลังก้มหน้าเป่าบะหมี่ มองแก้มเธอที่แดงระเรื่อเพราะไอร้อน มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขาทุ้มเสียงลง แล้วตอบเบา ๆ ว่า "อืม"
หานฉี่ปลายสายดีใจจนตบเข่าฉาด "ยินดีด้วยนะเพื่อน! ในที่สุดก็ผ่านช่วงร้ายมาถึงช่วงดีเสียที แล้วเมื่อไหร่จะพาชีเนี่ยนออกมาเที่ยวล่ะ? พวกพี่น้องเราทุกคนรอเลี้ยงต้อนรับนายอยู่นะ!"
ซางซื่อไม่ได้รับปากทันที แต่ก้มตัวลงเล็กน้อย มองชีเนี่ยนที่กำลังทานบะหมี่คำเล็ก ๆ แล้วถามอย่างอ่อนโยน "ลูกน้อย หานฉีถามว่าสุดสัปดาห์นี้ไปเที่ยวด้วยกันไหม อยากไปไหม?"
ชีเนี่ยนเงยหน้าขึ้น กลืนเส้นบะหมี่ในปาก ก่อนจะยิ้มกว้างและพยักหน้า "ไปสิ"
ซางซื่อจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ตอบกลับปลายสายว่า "ได้"
"งั้นตกลงตามนี้นะ!" หานฉีหัวเราะร่าเริง "ฉันจัดการนัดเอง ถึงเวลาเดี๋ยวเรียกนาย แล้วนายต้องพาน้องศิษย์น้องชีเนี่ยนมาด้วยนะ!"
หลังจากวางสาย ซางซื่อดึงเก้าอี้ออก นั่งลงตรงข้ามกับชีเนี่ยน
เขาใช้มือเดียวเท้าคาง มองเธอทานบะหมี่อย่างเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้นสักพัก จึงถามเบา ๆ ว่า "อร่อยไหม?"
"อืม อร่อย" ชีเนี่ยนพยักหน้าหนักแน่น คีบบะหมี่อีกสองสามเส้นเข้าปาก
ทานไปอีกไม่กี่คำ ชีเนี่ยนก็เริ่มอิ่ม เธอวางตะเกียบ เลื่อนชามบะหมี่ไปทางซางซื่อ พร้อมกับลูบท้อง "ฉันกินไม่ลงแล้ว"