สวี่มี่ไม่สนใจผู้จัดการที่พยายามห้ามปรามอยู่ด้านหลัง ฝืนบุกเข้ามาจนสำเร็จ
เสียงพูดคุยอันครึกครื้นภายในห้องส่วนตัวหยุดชะงักลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่แขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้
สวี่มี่กวาดตามองหา ก่อนจะจ้องเขม็งไปที่ชีเนี่ยนซึ่งนั่งอยู่กลางโซฟา มองชีเนี่ยนถูกรายล้อมด้วยเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ราวกับดาวล้อมเดือน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มงดงามเปล่งประกาย สายตาของสวี่มี่ก็เต็มไปด้วยความริษยาและเกลียดชังที่กัดกินสติของเธอ
เธอกัดฟันแน่น ก้าวเดินไปข้างหน้าท่ามกลางสายตาเหยียดหยามไม่ปิดบังของบรรดาคุณหนูเหล่านั้น
เมื่อมายืนตรงหน้าชีเนี่ยนแล้ว ดวงตาของสวี่มี่ก็แดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศ มองชีเนี่ยนพลางพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาตแค้น "เห็นฉันลำบากขนาดนี้ เธอมีความสุขแล้วใช่ไหม?"
ชีเนี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา มองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูราวกับคนเสียสติ คิ้วขมวดเล็กน้อย ยังไม่ทันได้พูดอะไร สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะ "พรืด" ออกมาเสียก่อน
สาวผู้นี้ไม่ถูกกับสวี่มี่มาแต่ไหนแต่ไร ตอนที่ข่าวสวี่มี่ถูกบีบให้จดทะเบียนกับท่านปู่ซางแพร่ออกมา คนที่เยาะเย้ยหนักที่สุดในแวดวงก็คือเธอ ครั้งนี้สวี่มี่มาหาเรื่องเอง เธอก็ไม่พลาดโอกาสซ้ำเติมเป็นธรรมดา
เธอยกมือขึ้นปิดปากเล็กน้อย มองสวี่มี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะลากเสียงประชดประชัน "อ้าว นี่มิใช่คุณย่าซางหรือขอรับ? ท่านไม่ไปปรนนิบัติคุณปู่ซางที่บ้านให้ดี ๆ มามัวทำอะไรในที่ชุมนุมคนหนุ่มสาวอย่างพวกข้าน้อยกันเล่า?"
สิ้นคำนั้น เหล่าคุณหนูคนอื่นในห้องก็หัวเราะคิกคักตามกัน
"จริงเลย คุณย่าอายุปูนนี้ออกมาวิ่งพล่านตอนกลางคืน ระวังหลังจะหักเอานะ"
"น่าขำนัก ตัวเองหาเรื่องเข้าหาคนอื่น แล้วยังมาแสร้งทำน่าสงสารอีก"
เสียงหัวเราะเยาะที่ดังรอบตัวทำให้หน้าสวี่มี่ซีดเผือดลงทันที ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ที่โต๊ะไพ่น้ำเต้าปูไม่ไกลนัก ซางซื่อได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมาเห็นสวี่มี่ สีหน้าสบาย ๆ ของเขาหายวับไปในพริบตา ดำมืดลงทันที